Calamo currente

Greek National Prize 2011

2011-12-25T18:47:00.003+01:00

Our project was awarded the Greek National Prize (December, 2011)

European Quality Label

2011-10-12T20:58:00.003+02:00

Congratulations!

Our project was awarded the National Quality Label in Italy, Greece and Spain.

Our project was just awarded the European Quality Label

Qualihttp://www.etwinning.net/es/pub/awards/quality_labels/schools_awarded_the_eql_oct11.htmty Label.

Proserpina's_myth

2011-08-06T16:21:00.001+02:00

THREE POEMS

2011-06-27T21:33:00.004+02:00

Listen to this video with readings in Greek, Galician and Latin

THREE POEMS, THREE LANGUAGES from Calamo currente on Vimeo.

2011-06-25T20:18:00.001+02:00

O alumnado de 3º da ESO de Cultura Clásica do IES de POIO fixo esta selección de personaxes da Guerra de Troia.

Open publication - Free publishing - More heroes

2011-06-20T19:11:00.001+02:00

Fixemos unha pequena viaxe virtual polas illas de Italia e quedamos impresionadas pola súa fermosura e polas pegadas deixadas polos distintos pobos que pasaron por estes territorios, escenario de importantes acontecementos.

Illas de Italia

View more presentations from Calamo currente

El dios Plutón

2011-06-20T10:21:00.001+02:00

Plutón en la mitología romana es el dios del inframundo. Su nombre proviene de la palabra latina Pluto, en griego antiguo Πλούτων . Su equivalente en la religión griega es Hades.

Agostino Carracci, Pluto, galleria e Museo Estense, Módena

Es hijo de Saturno y Ops. Estaba casado con Proserpina, aunque para que se casase con él tuvo que secuentrarla (causando el enfado y la tristeza de la madre de esta, Ceres).Vive en el Tártaro, más concretamente en el centro, donde se ubica su palacio en el que desde su trono gobierna los infiernos, controlando a las almas y dictando leyes inflexibles. Era el dios más despiadado y temido por los hombres, que lo caficaban de inflexible y terrible, también cabe destacar su fealdad, un motivo más para temerlo.

Con el tiempo la imagen del dios terrible cambió, llegando a considerarse el dios benefactor, dispensador de riquezas y pasando a ser representado con actitudes y fromas agradables.

Se le solía representar con un casco de piel de perro y con un cetro, y cerca de un ciprés, que representaba la melancolía y el dolor.

Luca Giordano, El rapto de Proserpina

Los romanos colocaron a Plutón entre los doce grandes dioses y no solamente eso, si no que también llegó a formar parte de los ocho dioses elegidos ( los únicos que se pueden representar en oro, plata y marfil ).

Alberto Arosa, 4º A IES de Poio

MENELAUS OF SPARTA

2011-06-18T16:20:00.005+02:00

Students of third Classical Culture from IES de POIO present their work on the Spartan King Menelaus.

Open publication - Free publishing - More menelaus

Αρχίλοχος 122W

2011-06-17T21:05:00.004+02:00

Listen to the video and compare the sounds to the following text!

Archilochus 122W from Calamo currente on Vimeo.

χρημάτων ἄελπτον οὐδέν ἐστιν οὐδ' ἀπώμοτον
οὐδὲ θαυμάσιον, ἐπειδὴ Ζεὺς πατὴρ Ὀλυμπίων
ἐκ μεσαμβρίης ἔθηκε νύκτ', ἀποκρύψας φάος
ἡλίου λάμποντος, λυγρὸν δ' ἦλθ' ἐπ' ἀνθρώπους δέος.
ἐκ δὲ τοῦ καὶ πιστὰ πάντα κἀπίελπτα γίνεται
ἀνδράσιν∙ μηδεὶς ἔθ' ὑμέων εἰσορέων θαυμαζέτω
μηδ' ἐὰν δελφῖσι θῆρες ἀνταμείψωνται νομὸν
ἐνάλιον, καί σφιν θαλάσσης ἠχέεντα κύματα
φίλτερ' ἠπείρου γένηται, τοῖσι δ' ὑλέειν ὂρος.

Can you tell what the poem is about?

The head of Medusa

2011-06-15T00:48:00.002+02:00

La cabeza de Medusa
(Testa di Medusa)
Caravaggio, 1597

In Greek myth, Perseus used the severed snake-haired head of the Gorgon Medusa as a shield with to turn his enemies to stone. By the sixteenth century Medusa was said to simbolize the triumph of reason over the senses; and this may hava been why Cardinal Del Monte commissioned Caravaggio to paint Medusa as the figure on a cerimonial shield presented in 1601. Caravaggio painted two versions of, Medusa the first in 1596 and the other presumably in 1597. The first version, also known as Murtula, by the name of the poet who wrote about it is signed Michel A F and is in private hands; the second version, shown here, is slightly bigger and is not signed; it is held in the Uffizi Gallery in Florence.

Sara María, 4º A

Battle of Zama

2011-06-12T22:27:00.003+02:00

Sabela from IES de Poio and Orestis from Πειραματικό Λύκειο Αγίων Αναργύρων present their collaborative work on the battle of Zama.

Open publication - Free publishing - More history

Reading Ancient Greek texts

2011-06-08T23:58:00.006+02:00

Ancient Greek texts from Calamo currente on Vimeo.

This video was produced by some students of 1st Bacharelato Greek from IES de POIO. We have used the Ancient Greek texts and pictures of Greece. So the students have read the following classical authors: Heraklitus 53 B, Archilochus 191(112D), Anacreon XXIX fr. 29. and Sappho XL (50 V.) and fr. 16L.-P.
Now, listen to the video and compare the sounds to the text!

Comparison in Ancient Greek, Modern Greek, Latin and Spanish

2011-06-07T19:54:00.003+02:00

El dios Júpiter

2011-05-30T09:51:00.002+02:00

Rosenau castle. Fresco "Júpiter"

Dios todopoderoso del cielo, de la Tierra, del universo y de todos los dioses del Olimpo. En la mitología griega es el equivalente a Zeus, que ostentaba el mismo papel en la mitología romana como principal deidad del panteón. Era dios patrón del estado romano, encargado de las leyes y del orden social, conocido como el dios de la Justicia. Fue el dios jefe de la Tríada Capitolina, que formaba junto a Juno y Minerva. Los romanos lo adornaron con el cetro.

Statue of Jupiter Late 1st century AD, marble. Drapings, cepter, Eagle, and Victory are made of painted plaster dating to the 19th century

Fue confiado a la custodia de la cabra Amaltea por su madre Rea, ya que su padre Saturno devoraba a los niños. Júpiter le dió a Neptuno el dominio del Mar, y a su otro hermano Plutón el dominio del inframundo. La esposa de Júpiter era Juno, era muy celosa porque a Júpiter le gustaban otras diosas y mujeres.


Fresco romano, Jupiter and Ganymede (1758-59) by Anton Raphael Mengs

Sara Díaz 4º A IES Poio

El dios Neptuno

2011-05-30T09:50:00.002+02:00

Neptuno es el hijo mayor de los dioses Saturno y Ops, hermano de Júpiter y Plutón y esposo de Anfitríte. Neptuno es el dios que gobierna todas las aguas y mares. Cabalga las olas sobre caballos blancos.
Todos los habitantes de las aguas deben obedecerlo y se lo conoce como Poseidón en la mitología griega.

Neptuno eligió el mar como morada y en sus profundidades existe un reino de castillos dorados.
Con su poderoso tridente agita las olas, hace brotar fuentes y manantiales donde quiera y encauza su ira provocando los temibles seismos o terremotos.

Este dios es un rey inseparable de sus caballos. Por esta y más razones, se le simboliza con un caballo. Neptuno no viste con ropajes suntuosos, ya que su aspecto es suficiente para demostrar su poderío.
El dios de los mares es un muy peligroso e inestable elemento, con sus emociones puede provocar desde terribles tormentas y tempestades hasta olas tranquilas y pacíficas, por lo que nunca nadie intenta provocarlo sin un importante motivo.
Se representa con un tridente.

Neptuno y su mujer Anfítrie.

Neptuno, aparte de sus caballos, tuvo siempre a su lado a los delfines como cabalgaduras y compañeros.
Era el dios que sostenía el planeta en el que vivimos, porque el océano rodeaba la Tierra y era evidente que él desde los mares, soportaba el peso de la tierra firme. Además, Neptuno había dado forma a las costas, había arrancado trozos de montañas para formar los acantilados y también pasaba la mano por el litoral para dejar suaves playas y abrigadas bahías en las que los barcos encontraban refugio. Por eso, aparte de tener a su lado sirenas traidoras, a las nereidas inigualables, a las oceánides hermosas y a los tritones poderosos, Neptuno era señor de las ninfas, ondinas y náyades de los lagos, de los ríos, de las fuentes, todas ellas eran parte de su corte y a él le debían pleitesía y obediencia por ser parte del mundo acuático.

Neptuno cabalgando sus caballos.

Eva, 4º A

El nacimiento de Venus, Botticelli

2011-05-30T09:33:00.005+02:00

Venus had two aspects: she was an earthly goddess who aroused humans to physical love or she was a heavenly goddess who inspired intellectual love in them.
Plato further argued that contemplation of physical beauty allowed the mind to better understand spiritual beauty. So, looking at Venus, the most beautiful of goddesses, might at first raise a physical response in viewers which then lifted their minds towards the Creator.

In the Birth of Venus, Venus' body is anatomically improbable, with elongated neck and torso. The bodies and poses of the winds to the left are even harder to figure out. The background is summary, and the figures cast no shadows. It is clear that this is a fantasy image.

El nacimiento de Venus, Botticelli

Of august gold-wreathed and beautiful

Aphrodite I shall sing to whose domain

belong the battlements of all sea-loved

Cyprus where, blown by the moist breath

of Zephyros, she was carried over the

waves of the resounding sea on soft foam.

The gold-filleted Horae happily welcomed

her and clothed her with heavenly raiment.

Himno Homérico

Sandra y Jenifer 4ºA

Eleftheria Arvanitaki interpreta a Amaral

2011-05-28T20:20:00.005+02:00

We would like to share with our nice and hard-working partners from Athens these videos.
The song "El universo sobre mi" is sung by the Spanish group Amaral in Greek and in Spanish language. And there is a fantastic version of this song by the Greek singer Eleftheria Arvanitaki.

So, listen to the videos and let´s try practising some Spanish!

É posible que aos nosos afables e activos colaboradores gregos lles resulte grato escoitar en grego e castelán o tema El universo sobre mi de Amaral e a excelente interpretación que dela fai a súa compatriota Eleftheria Arvanitaki.

ΑΛΚΜΑΝ 34Ρ

2011-05-28T11:26:00.006+02:00

Listen to the video and compare the sounds to the text!

εὓδουσι δ’ ὀρέων κορυφαί τε καὶ φάραγγες
πρώονες τε καὶ χαράδραι
ὓλα θ’ ἑρπεθ’ ὅσσα τρέφει μέλαινα γαῖα
θηρές τ’ ὀρεσκώιοι καὶ γένος μελισσᾶν
καὶ κνώδαλ’ ἐν βένθεσσι πορφυρέας ἁλός∙
εὓδουσι δ’ οἰωνῶν φῦλα τανυπτερύγων.

Hier your dictionary!

Accidentes xeográficos da Península Itálica

2011-05-26T22:31:00.000+02:00

O río Tíber, o Po, o Arno, os Alpes italianos, cos espectaculares Dolomitas, a cordilleira dos Apeninos, os volcáns Vesubio e Etna ofrecéronos unhas paisaxes fermosísimas e cheas de historia.

Accidentes xeográficos da Península Itálica

View more presentations from Calamo currente

O labirinto. Dédalo e Minos

2011-05-26T22:11:00.006+02:00

Os alumnos de Latín de 4º da ESO do IES de Arzúa abordamos o mito do labirinto de Creta centrándonos nas relacións entre o grande artífice ateniense Dédalo e o rei de Creta Minos, marcadas primeiro pola colaboración e finalmente pola vinganza.

--Ἐμπόριον

2011-05-25T21:48:00.000+02:00

Students from the IES de Poio have visited the ruins of Ἐμπόριον, the town founded in 575 BC by Greek colonists from Phocaea, later occupied by the Romans.

There, they took some photos.

Pupils from 4ºA present their work on Empúries.

More information here

Σιμωνίδης 355Ρ

2011-05-25T17:09:00.003+02:00

Listen to the video and compare the sounds to the text!

ἄνθρωπος ἐὼν μή ποτε φάσηις ὅ τι γίνεται αὔριον,
μηδ’ ἄνδρα ἰδὼν ὄλβιον ὅσσον χρόνον ἔσσεται∙
ὠκεῖα γὰρ οὐδὲ τανυπτερύγου μυίας
οὓτως ἁ μετάστασις.

Αρχίλοχος 5W

2011-05-24T18:39:00.007+02:00

How do you pronounce ancient Greek?
Listen to the video and compare the sound to the text!

ἀσπίδι μὲν Σαΐων τις ἀγάλλεται, ἣν παρὰ θάμνωι,
ἒντος ἀμώμυτον, κάλλιπον οὐκ ἐθέλων∙
αὐτὸν δ’ ἐξεσάωσα, τί μοι μέλει ἀσπὶς ἐκείνη;
ἐρρέτω∙ ἐξαῦτις κτήσομαι οὐ κακίω.

Hier's your dictionary!

For a different way of pronouncing ancient Greek (Archilochus 128W), click hier!

Vestales

2011-05-23T14:38:00.000+02:00

Patricia and Rosa from IES de Poio and Eleftheria from Πειραματικό Λύκειο Αγίων Αναργύρων present their collaborative work on Vestales.

Tiziano Vecellio - Flora

2011-05-23T09:47:00.023+02:00

                                                     Flora

    Es un óleo sobre tela y sirve como representación ideal de la belleza renacentista.

                                          Nerea Gondar 4ºA

Bacco, Caravaggio

2011-05-23T09:46:00.015+02:00

Bacco,Caravaggio

Baco de Caravaggio, es un cuadro de una excelente calidad técnica realizado al óleo sobre lienzo.

Caravaggio pintaría este cuadro poco después de unirse a su primer patrón, el cardenal Del Monte,Caravaggio. Al parecer el motivo de este encargo sería la boda de Cosme II, hijo de Fernando I de Médicis. El cardenal Del Monte se lo pediría aCaravaggio como regalo de boda.

La pintura de Caravaggio representa a un joven dios del vino, Baco, con uvas y hojas de parra en el pelo. La imagen no responde a la manera tradicional de la representación de Baco, sino que en esta ocasión Caravaggio parece pintarse a sí mismo como si se hubiera disfrazado con los emblemas de Baco para expresar a través de esto su propia actitud.

Con esta obra, el pintor italiano continúa su evolución hacía la naturalidad en sus obras. Con ello, pone de manifiesto su maestría a la hora de retratar la realidad mediante la captación espontánea de aquello que retrata.

Baco ofrece una copa de vino con su mano izquierda a modo de invitación y con la derecha se sujeta el cordón de la toga que cubre parcialmente su cuerpo. Tanto las manos como las mejillas de Baco aparecen sonrojadas a diferencia del resto del cuerpo que presentan una total palidez, la enrojecida piel simbolizaría una ligera ebriedad.

La copa de vino que Baco ofrece presenta una cierta inestabilidad e inseguridad, da la sensación de que nos va a volcar la copa encima. Este es otro elemento más que representa la espontaneidad reflejada en el movimiento de la superficie del líquido.

A parte de la figura de Baco y la copa que sostiene en su mano, hay que destacar la magnífica representación del cesto de frutas maduras y la jarra redonda de vino tinto que vuelve a mostrar una vez más la habilidad del pintor italiano para describir los materiales y dar una clara sensación de realidad.

Aunque la figura central del cuadro es el joven dios Baco, para los expertos la fruta y la jarra han relegado a Baco a un segundo plano. En el caso de la fruta, que la mayor parte de la misma no pueda comerse debido a su avanzado estado de maduración, simbolizaría la fugacidad de las cosas mundanas. Por su parte, en la jarra hay que destacar el hecho de que tras la limpieza que se hizo de esta pintura, apareció en el vidrio de la jarra un minúsculo retrato del artista pintando en su caballete.

Raquel Montes 4ºA,I.E.S POIO

La Venus de Urbino

2011-05-23T09:45:00.006+02:00

Venus de Urbino.

La Venus de Urbino, también llamada Venus del perrito, es una célebre pintura al óleo sobre lienzo. En 1631 este cuadro se encontraba en la colección de los Médicis; desde 1736 se encuentra en la Galleria degli Uffizi (Florencia).
La pintura, representa a una joven desnuda semitendida sobre un lujoso lecho en el interior de un palacete veneciano. En el fondo se observa una gran ventana por donde entran leves reflejos de la laguna y se observa el cielo tras un árbol; al lado de la ventana se encuentran dos criadas casi enigmáticamente de espaldas acomodando ropas en un cossone o arcón de bodas. A los pies de la joven desnuda duerme un perrito; la presencia del perro es signo de que la representada no es una diosa, sino una mujer real, aunque no se sabe exactamente quién es.

Aunque esta pintura se encuentra directamente inspirada por la Venus dormida del Giorgione, es evidente que se aleja del idealismo característico del Renacimiento italiano. La mayor diferencia con las Venus típicas es que la joven aparece obviamente consciente y orgullosa de su belleza y su desnudez; no existe ningún elemento que provoque la sensación de un distanciamiento "divino". Las flores en la mano derecha resaltan el aura de erotismo ya reforzada por la luz casi dorada que ilumina al cuerpo. El color claro y cálido del cuerpo produce una impresión de sensual indolencia, realzada en el contraste con el oscuro del fondo y el colchón.
Aunque la obra mantiene elementos del Giorgione, Tiziano innova al exponer claramente la voluptuosidad merced al tratamiento resuelto del desnudo y a la gran pureza formal del conjunto.

Eva, 4ºA, IES de Poio

Latín y griego en la publicidad

2011-05-20T16:07:00.002+02:00

Parece que recurrir a las culturas o lenguas clásicas da más prestigio a una firma. De ahí que sigan apareciendo sea para dar nombre a un producto o para inspirar su logotipo.
Area Illán y Ángela Mora, de 1º ESO han recogido algunas de esas huellas del latín y el griego en productos de muy diverso tipo.

Huellas grecolatinas en publicidad from Calamo currente on Vimeo.

Latín y griego en publicidad de automóviles

2011-05-20T12:58:00.004+02:00

El latín y el griego siguen utilizándose hoy en día en marcas de automóviles y motos. Prueba de ello es esta presentación hecha por Miguel Domínguez y Álex Rodiño, de 1º ESO.

Latín y griego en marcas de automóviles from Calamo currente on Vimeo.

Algunas raices grecolatinas utilizadas en castellano

2011-05-19T10:49:00.012+02:00

Niquea Outeiral y Carmen Castro, de 1º de la ESO han hecho este trabajo sobre algunas de las raíces grecolatinas usadas en castellano. Por supuesto, no están todas, pero nos sirve para hacernos una idea de lo mucho que sigue debiendo hoy en día nuestra lengua a las lenguas clásicas.

Niquea Outeiral y Carmen Castro

Some mythological paintings

2011-05-18T16:21:00.005+02:00

Μυκηναϊκή τέχνη - τοιχογραφίες

2011-05-17T18:15:00.001+02:00

μυκηναϊκές τοιχογραφίες

View more presentations from Calamo currente.

Σαπφώ 55 LP

2011-05-16T15:37:00.008+02:00

How do we pronounce ancient Greek at school?
Exactly as we pronounce modern Greek!
That's Sappho's text used in the video.

κατθάνοισα δὲ κείσηι οὐδέ ποτα μναμοσύνα σέθεν
ἔσσετ’ οὐδὲ ποκ’ ὓστερον∙ οὐ γὰρ πεδέχηις βρόδων
τὼν ἐκ Πιερίας∙ ἀλλ’ ἀφάνης κἀν Ἀίδα δόμωι
φοιτάσηις πεδ’ ἀμαύρων νεκύων ἐπεποταμένα.

If you want to find out more about ancient Green pronunciation, click hier and hier!
Hier's your dictionary!

La diosa Ceres

2011-05-16T09:30:00.008+02:00

Efigie de la Diosa Ceres. Fachada principal Museo Nacional del Prado (Madrid)

En la mitología griega era Deméter. Esta diosa fomentaba la fecundidad de la tierra, era la diosa de la agricultura, las cosechas y la fecundidad. Ceres se representa normalmente con el aspecto de una hermosa mujer, de tez coloreada y estatura majestuosa, con el cabello rubio. La distinguen la hoz y la gavilla de espigas, pues llevaba una corona de espigas de trigo o una guirnalda de espigas o amapolas, además de llevar una diadema muy alta, como símbolo de la fecundidad. Porta un haz de espigas en la mano derecha y una antorcha encendida en la izquierda. Lleva un paño de color amarillo, el color del trigo maduro.

Bacchus, Ceres y Amor. Hans von Aachen .

Ceres era hija de Saturno y Ops, madre de Proserpina y hermana de Júpiter, Juno, Vesta, Neptuno y Plutón.
Enseñó a los hombres a cultivar, sembrar, recoger el trigo y elaborar pan, por lo que es considerada diosa de la agricultura.
Engendró con Júpiter a Proserpina, y con Neptuno al caballo Arión.
Ceres era la patrona de Enna ( Sicilia ). Le rogó a Júpiter que Sicilia fuese ubicada en los cielos.

Ceres, goddess of agriculture, grain crops and fertility

Tenía doce dioses que la ayudaban en aspectos específicos de la agricultura: Vervactor, que transformaba la tierra en barbecho; Reparador, que la prepara; Imporcitor, que la ara; Insitor, que siembra; Obarator, que ara la superficie; Occator, que la escarifica; Sarritor, que la escarda; Subruncinator, que la clarea; Messor, que la cosecha; Conuector, que tranporta lo cosechado; Conditor, que lo almacena; y Promotor, que lo distribuye.

Ceres. Giorgione

Sara Díaz. 4º A IES Poio

El dios Vulcano

2011-05-16T09:28:00.006+02:00

Velázquez, La forja de Vulcano, Museo del Prado

Vulcano era hijo de Júpiter y Juno y marido de Venus. Dios del fuego,los volcanes y los metales, forjador del hierro y creador de arte, armas y armaduras para los dioses y héroes.
El símbolo que lo representaba era el yunque y el martillo.

Rubens, Vulcano forjando los rayos de Júpiter, Museo del Prado

Eva, 4º A

Σύμπλεγμα Αφροδίτης, Πάνα και Έρωτα, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών

2011-05-10T16:39:00.006+02:00

Σύμπλεγμα Αφροδίτης, Πάνα και Έρωτα

Το σύμπλεγμα βρέθηκε στη Δήλο, κοσμοπολίτικο εμπορικό σταθμό κατά την ελληνιστική εποχή, στο Κοινό των Ποσειδωνιαστών, ιερό του Ποσειδώνα που χρησίμευε ως κατοικία και λέσχη των πλοιοκτητών εμπόρων της Βηρυτού. Χρονολογείται περίπου στα 100 π.X. Είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο και έχει ύψος 1,29μ. Στέκεται σε βάση μήκους 0,55μ. και ύψους 0,125μ., η οποία φέρει επιγραφή:

Διόνυσος Ζήνωνος τοῦ Θεοδώρου Βηρύτιος, εὐεργέτης, ὑπὲρ αὑτοῦ καὶ τῶν τέκνων, θεοῖς πατρίοις

Ο Διόνυσος, γιος του Ζήνωνα, γιου του Θεοδώρου, από τη Βηρυτό, το αφιέρωσε στους θεούς της πατρίδας του υπέρ του ιδίου και των παιδιών του.

Η θεά Αφροδίτη αναπαρίσταται γυμνή και όρθια. Στηρίζεται στο δεξί της πόδι, ενώ λυγίζει ελαφρά το αριστερό. Με το αριστερό χέρι της καλύπτει το σώμα της, ενώ σηκώνει «απειλητικά» με το δεξί της χέρι το σανδάλι της για να χτυπήσει τον τραγοπόδαρο θεό Πάνα. Προφανώς, προσπαθεί, με τη βοήθεια του γιου της, του μικρού φτερωτού θεού Έρωτα, να απωθήσει με χαριτωμένο και παιγνιώδη τρόπο τον Πάνα, ο οποίος κρατά με το αριστερό του χέρι τον αριστερό καρπό της θεάς. Με το δεξί του χέρι πίσω από τη μέση της προσπαθεί να την τραβήξει κοντά του. Η ένταση στο σώμα του θεού φαίνεται από τους τονισμένους μύες του κορμού και των χεριών του καθώς και από τις φουσκωμένες φλέβες του. Ο Έρωτας πάνω από τον ώμο της μητέρας του πιάνει το δεξί κέρατο του Πάνα προσπαθώντας να τον κρατήσει μακριά. Ο Πάνας ακουμπά σε κορμό δέντρου καλυμμένο με δέρμα ζώου, έχοντας δίπλα του το κυνηγετικό του ραβδί. Η Αφροδίτη έχει δέσει γύρω από το κεφάλι της ένα μαντήλι δεμένο με φιόγκο. Εξαιτίας αυτού του μαντηλιού έχει υποστηριχθεί πως η θεά πιθανόν λουζόταν εκείνη τη στιγμή. Το σύμπλεγμα ανήκει στη Συλλογή Έργων Γλυπτικής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου της Αθήνας (αίθουσα 30).

Γιάννης, Α’ Λυκείου
Φωτογραφία: Παναγιώτα, Α’ Λυκείου

Βιβλιογραφία

http://www.namuseum.gr/object-month/2010/jun/jun10-gr.html /11-5-2011 http://odysseus.culture.gr/h/4/gh430.jsp?obj_id=5442 /11-5-2011
Σκαλτσάς Ν। (2002, 2η έκδ.) Τα γλυπτά. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αθήνα: Καπόν.

περιγράφω ελληνιστικό άγαλμα σε ppt

View more presentations from Calamo currente.

Η ανθρώπινη μορφή στην αρχαία ελληνική γλυπτική

2011-05-08T22:34:00.002+02:00

Δείτε τις εικόνες και τις οδηγίες και κρατήστε σημειώσεις!

Human body in ancient greek sculpture

View more presentations from Calamo currente.

Ισοκράτης (2)

2011-05-05T21:45:00.007+02:00

Ισοκράτης, Περί Ειρήνης 1-2 και 14-16.
Ο Ισοκράτης στο προοίμιο του λόγου του Περί Ειρήνης έχει να αντιμετωπίσει τόσο την τετριμμένη συνήθεια της αναφοράς στη σπουδαιότητα του θέματος στην αρχή των λόγων, όσο και την αρνητική στάση των Αθηναίων απέναντι στην πρότασή του για ειρήνη, οι οποίοι παρέμεναν σταθεροί στην ιδέα της συμμαχίας-ηγεμονίας, καθώς τους εξασφάλιζε οφέλη (πόροι, κληρουχίες, εξουσία). Ξεκινά δηλώνοντας πως γνωρίζει πως όλοι συνηθίζουν να τονίζουν τη σπουδαιότητα του θέματος που θα τους απασχολήσει, προκειμένου να εξασφαλίσουν το ενδιαφέρον του κοινού τους. Επιλέγει όμως και αυτός να τονίσει τη σπουδαιότητα του θέματος για το οποίο θα μιλήσει και δικαιολογεί τη σπουδαιότητα αυτή από το γεγονός ότι το υπό συζήτηση θέμα αφορά στην ειρήνη και τον πόλεμο, πράγματα τα οποία επηρεάζουν πολύ την ανθρώπινη ζωή. Επιπλέον, ενισχύει τη σπουδαιότητα του θέματός του εξαρτώντας το ευ πράττειν (την ευημερία), το οποίο θα συνδέσει αργότερα με την ειρήνη, με το ορθώς βουλεύεσθαι στην παρούσα περίσταση. Εδώ θα πρέπει να πούμε πως ο λόγος του Ισοκράτη δεν εκφωνήθηκε πραγματικά ενώπιον ακροατηρίου αλλά ο ρήτορας επιδιώκει να μας δημιουργήσει την εντύπωση αυτή αναφερόμενος στον τόπο, τον χρόνο και στις περιστάσεις της εκφώνησης του λόγου.
Για να αντιμετωπίσει στη συνέχεια (14) τη αρνητική προδιάθεση του ακροατηρίου του απέναντι στην πρότασή του, ο Ισοκράτης χρησιμοποιεί τον κοινό τόπο της απαίτησης για παρρησία στην Εκκλησία του Δήμου, επιχειρώντας έτσι να προλάβει ενδεχόμενες αντιδράσεις. Ταυτόχρονα, αποφασίζει να μην κολακέψει το ακροατήριο, αλλά να το επικρίνει, καθώς θεωρεί ότι οι Αθηναίοι δίνουν ελευθερία λόγου στους δημαγωγούς και τους κωμικούς ποιητές, αναφερόμενος προφανώς στην Παλαιά Κωμωδία του Αριστοφάνη. Ισχυρίζεται μάλιστα πως το ακροατήριο είναι αρνητικά διατεθειμένο σε όσους θέλουν να συμβουλεύσουν και να ευεργετήσουν την πόλη, ενώ ακούει ευχάριστα όσους την κακολογούν στους υπόλοιπους Έλληνες. Αντιδιαστέλλοντας έντονα το δικό του ήθος στο ήθος των άλλων ρητόρων και παρά το γεγονός ότι γνωρίζει πως είναι δύσκολο να αντιταχθεί κανείς στην κοινή γνώμη, δηλώνει πως θα μιλήσει με παρρησία τόσο για το θέμα που συζητείται όσο και για τις προϋποθέσεις που θα πρέπει να υπάρξουν προκειμένου να μπορέσει να υλοποιηθεί η πρότασή του (παραίτηση από πολιτική θαλασσοκρατίας, αναδιοργάνωση γενικότερα της πολιτικής και των οικονομικών της Αθήνας).
Εμφατικά εισηγείται τη σύναψη ειρήνης με όλες ανεξαιρέτως τις πλευρές και όχι μεμονωμένα με τους αποστάτες του Συμμαχικού πολέμου, όπως προφανώς εισηγούνταν ο Εύβουλος. Επίσης, προτείνει την εφαρμογή της ειρήνης του 374 π.Χ. με τον βασιλιά Αρταξέρξη, η οποία αναφέρεται στον Διόδωρο τον Σικελιώτη (15.38) και μοιάζει να επαναλαμβάνει τους όρους της Ανταλκιδείου Ειρήνης (387 π.Χ.), συνθήκης που έπληττε τα συμφέροντα της Αθήνας (βλ. επιγραφή στην εικόνα). Η συνθήκη αυτή όριζε να είναι αυτόνομες οι πόλεις, να φύγουν οι ξένες φρουρές και να διοικεί ο καθένας τη δική του χώρα, ευνοώντας την Αθήνα σε σχέση με τη Θήβα.
Ο Ισοκράτης, όπως φαίνεται, προσπαθεί να αποτρέψει τους Αθηναίους από την πολιτική της ηγεμονίας και της διατήρησης της θαλασσοκρατίας κατά τα πρότυπα του παρελθόντος, καθώς πιστεύει ότι η αλαζονική συμπεριφορά τους θα ξαναεκδηλωθεί και πάλι θα οδηγηθούν οι πόλεις σε συγκρόυσεις. Πίστευε πλέον πως η αυτονομία, οι διπλωματικές διευθετήσεις των διαφορών και η ειρήνη είναι οι όροι που συμφέρουν την Αθήνα, που θα συμβάλουν στην ευημερία της και πως αυτοί αποτελούν την προϋπόθεση για τη συνένωση των Ελλήνων με στόχο την διοργάνωση της εκστρατείας κατά των Περσών. Τη δικαιοσύνη, την των ιδίων επιμέλεια και την ησυχία (και όχι τις τακτικές της πολυπραγμοσύνης, της αδικίας και της των αλλοτρίων επιθυμίας που προβάλλονταν από τους οπαδούς του δόγματος της ηγεμονίας), επιχειρεί τώρα να προβάλει ως αξίες που εξασφαλίζουν το καλό της πόλης (25-26).

Παναγιώτης, Β' Λυκείου

APOLODORO Bibliotheca 2, 6 : HERACLES tralos traballos

2011-05-02T16:23:00.003+02:00

μετὰ δὲ τοὺς ἄθλους">μετὰ δὲ τοὺς ἄθλους

View more presentations from Calamo currente

Presentación feita por Sabela Cacabelos Vidal 1º Bach.

La diosa Venus

2011-05-02T10:21:00.032+02:00

Venus de Milo

Afrodita de Milos, más conocida como Venus de Milo, es una de las esculturas más representativas y una de las más famosas de la antigua Grecia.
La escultura fue encontada semienterrada en la isla egea de Melos. Cerca de la escultura se encontró un fragmento de un antebrazo y la mano con una manzana. Se piensa que su brazo derecho sostenía la túnica justo a nivel de la cadera en un aparente intento de impedir que la túnica se resbalara, mientas sostenía la manzana en la mano izquierda. Hay muchas teorias sobre como perdió los brazos, pero ninguna está demostrada.
Sara Mª Fontán Dasilva 4º ESO A IES de Poio

La diosa Diana

2011-05-02T10:15:00.012+02:00

Diana is the goddess of the hunt. She is an emblem of chastity.

She is the equal of the Greek goddess Artemis.

Diana was born with her twin brother Apollo on the island of Delos, daughter of Jupiter and Latona.


"Diana of Versailles", Marble, Roman artwork Diana often appeared as a young woman, age around 12 to 19. It was believed that she had a fair face like Aphrodite with a tall body, slim, small hips, and a high forehead. As a goddess of hunting, she wore a very short tunic so she could hunt and run easily and is often portrayed holding a bow, and carrying a quiver on her shoulder, accompanied by a deer or hunting dog.

" Diane chasseresse"Jean Ranc

Diana was an ancient goddess common to all Latin tribes. Therefore many sanctuaries were dedicated to her in the lands inhabited by Latins. The first one is supposed to have been near Alba before the town was destroyed by the Romans.

Diana, Augustus Saint Gaudens, MOMA, Nueva York

Raquel Montes, I.E.S POIO,4ºA

Winged sandals

2011-05-01T14:26:00.001+02:00

Enjoy this Web!

How do we pronounce Latin at school?

2011-04-29T15:21:00.014+02:00

Students from Πειραματικό Λύκειο Αγίων Αναργύρων and from IES de Poio present two short films on Hercules and Cacus.
Listen to story of Cacus narrated by Titus Livius in his word Ab Urbe Condita (I. 7. 4-7), notice the differences in the way students from Greece (1st video) and from Spain (2nd video)pronounce Latin, and try to answer the questions!
In case you need a dictionary, click here!

Titus Livius on Hercules and Cacus

Cacus and Hercules

Here's the Latin text and here's an English translation of the passage.
If you want to know more about Latin pronunciation, click here!
If you want to hear Latin and ancient Greek poetry recited, then you can click here and here!

NOW LET'S LISTEN TO OTHER POINTS OF VIEW:

Aníbal

2011-04-27T12:40:00.007+02:00

Aníbal vencedor contempla Italia desde los Alpes, Francisco de Goya

Nació en el 247 a. C. en Cartago, en el norte de África. Era hijo del general cartaginés Amílcar.

Aníbal fue un gran general que superó la capacidad de muchos comandantes de la época.

Desde pequeño, su padre le había inculcado el odio hacia los Romanos, legado que continuó hasta su muerte, pues siguió declarándoles la guerra aun estando exiliado de su país.

”Simul me ad aram adduxit, apud quam sacrificare instituerat, eamque ceteris remotis tenentem iurare iussit numquam me in amicitia cum Romanis fore”

“Inmediatamente me llevó al altar donde empezó el sacrificio, y, enviando al resto de la tropa lejos, me llamó desde el altar, para que le jurase que jamás haría amistad con los Romanos”

Aníbal cruzando los Alpes, Museos Capitolinos, Roma

Fue llevado a Hispania por su padre a la edad de 10 años.

Tras la muerte de éste, su hermano Asdrúbal convirtió a Aníbal en oficial del ejército cartaginés.

Cuando Asdrúbal fue asesinado, el ejército le confiere el mando supremo, y tras recibir la aprobacíon pública, fue nombrado comandante jefe con solo 25 años.

En al Segunda Guerra Púnica consiguió vencer a los Romanos en diversas batallas por la conquista del norte de Italia, pero no llegó a conquistar Roma. Su país estaba escaso de recursos y querían firmar un tratado para anular la guerra por un tiempo, pero Aníbal se negó a aceptar las condiciones, lo que lo condujó a una batalla contra Escipión en la que fue derrotado.

Aníbal, Tiépolo

“Cum hoc exhaustis iam patriae facultatibus cupivit impraesentiarum bellum componere, quo valentior postea congrederetur. In colloquium convenit; condiciones non convenerunt.Post id factum paucis diebus apud Zamam cum eodem conflixit “

Fue traicionado por los suyos y se vió obligadó a huir, pues querían entregarlo a los Romanos.

Pero finalmente acabaron encontrandolo y se dispusieron a rodear la fortaleza. Un esclavo lo avisó. Viendo que no tenía escapatoria, se bebió un veneno que acostumbraba a llevar siempre consigo

“Quam ne alieno arbitrio dimitteret, memor pristinarum virtutum venenum, quod semper secum habere consuerat, sumpsit.”

Así murió un gran estratega y general cartaginés a los 70 años de edad. Considerado incluso por sus enemigos, como Cornelio Nepote, que le dedicó estas palabras tras su muerte:

“Sic vir fortissimus, multis variisque perfunctus laboribus, anno acquievit septuagesimo.”

“ Asi, este valiente hombre, despues de heber pasado por muchos y diversos trabajos, se encuentra en reposo a sus 70 años de edad”

Sabela Cacabelos Vidal 1º Bac

Las Vestales

2011-04-27T12:13:00.007+02:00

Eran un grupo de sacerdotisas que custodiaban el fuego sagrado de Vesta, diosa del hogar y conservadora de la llama de la inmortalidad.

Vesta era hija del dios primigenio Saturno y de Ops, diosa de la cosecha.
Las sacerdotisas cuidaban del templo de la diosa. Su existencia en Alba Longa está unida a las tradiciones romanas más antiguas, como la de Rea Silvia, madre de Rómulo y Remo, quien era una de las vestales. (Liv. I.20; Dionys. I.76)

Imagen de una Vestal por Sir Frederic Leighton

Patricia y Rosa 1º Bac.

Cidades de Italia

2011-04-25T13:31:00.008+02:00

Con esta presentación quixemos facer un percorrido polas cidades italianas máis significativas, prestándolle especial atención ás pegadas deixadas polos romanos da época antiga.

Cidades de Italia

View more presentations from Calamo currente

Augustus

2011-04-23T16:41:00.011+02:00

Orestis, Vasso and Maria from the Πειραματικό Λύκειο Αγίων Αναργύρων and Dariana and Vanessa from the IES de Poio show us their collaborative work on Octavianus Augustus

Archaic and classical sculpture

2011-04-22T15:40:00.001+02:00

Roman aqueducts

2011-04-22T13:27:00.001+02:00

Orestis from the Πειραματικό Λύκειο Αγίων Αναργύρων and Sandra and Raquel from the IES de Poio show us their collaborative work on Roman aqueducts.

Roman aqueducts

View more presentations from Calamo currente

Extraño parto en el Olimpo

2011-04-21T23:13:00.006+02:00

Una nueva versión periodística de los mitos realizada por los alumnos de 1º ESO, esta vez, dedicada al nacimiento de Palas Atenea.

A new journalistic version of the myths realized by the pupils of 1 º, this time dedicated to the birth of Atenea.

Di nuovo i ragazzi di primo corso si mettono a giornalisti, questa volta, per spiegare la nascita di Atenea.

Hecho por Carmen Ansín, 1º A

LATIN SYNTAX

2011-04-19T20:07:00.001+02:00

Los últimos días de Pompeya, 1913

2011-04-13T23:08:00.004+02:00

La antigüedad greco- latina sirvió de inspiración a gran número de películas desde la creación del cine, dando origen al género del "peplum". Prueba de ello es esta película muda del 1913 Los últimos días de Pompeya, de E. Rodolfi y M. Caserini. Aparte de su valor histórico (¡tiene casi 100 años!) nos interesa porque recrea, más o menos fielmente, varios aspectos de la vida cotidiana romana. En concreto, el fragmento que os proponemos, transcurre casi en su totalidad en el Coliseo, de modo que podemos ver actuar a los gladiadores, la conducción de estos desde la prisión hasta la arena, la conducta del público... y todo ello antes de que el Vesubio entre en erupción y sepulte a la ciudad bajo la lava.

El mito de Ío

2011-04-13T18:33:00.003+02:00

Ío

View more presentations from Calamo currente

An Ancient Roman Make-up lesson

2011-04-13T17:14:00.000+02:00

Aderezos y adornos en la Antigua Roma

2011-04-13T12:41:00.007+02:00

Anillos de época romana en el Museo Británico

Los hombres usaban exclusivamente el anillo. Durante la República sólo llevaban uno, que utilizaban también como sello para firmar. En la época imperial fue frecuente añadir varios más incluso con piedras preciosas, hasta cubrir en ocasiones, todos los dedos de las manos.

Pendientes, Museo de Laon

Para las mujeres había una amplia gama de joyas y ornamentos como hebillas, horquillas, anillos, brazaletes,pendientes,collares,gargantillas y aros para los tobillos, en metales preciosos y con incrustaciones de pedrería de gran valor que las romanas gustaban de usar con profusión.

Sara, IES de Poio

La prostitución en la Antigua Roma

2011-04-13T12:21:00.016+02:00

Fresco pompeyano, Casa dei Vettii

La versión que se muestra de la prostitución en las típicas películas de romanos no es demasiado fidedigna, por lo tanto intentaremos mostrar una versión más real de este tema.

Para comprender la visión que tenían los romanos de la prostitución antes debemos tener en cuenta su concepción de la urbanidad, es decir, su identificación con la ciudad hasta el extremo de considerarla por encima de ellos mismos. Las prostitutas cumplían una función de salubridad pública entre los jóvenes de la República y por ello la prostitución era respetada por los ciudadanos. También se consideraba que mediante la prostitución se salvaban desviaciones mucho peores.

Aunque los romanos veían la prostitución con más naturalidad las prostitutas no pertenecían a la sociedad, eran seres marginales.

En la Antigüedad eran frecuentes las razzias de piratas. No sólo se secuestraban niñas o mujeres con el objeto de prostituirlas, sino también jóvenes varones adultos para destinarlos a la esclavitud.

En muchas comedias de Plauto y Terencio aparece la figura del leno, pintado como un avaro sin corazón que solo se preocupa de su negocio.

PAE. quin leno hic habitat.
PA. nemo hic
prohibet nec vetat
quin quode palam est venale, si argentum est, emas.
nemo ire quemquam publica prohibet via;
dum ne per fundum saeptum facias semitam,
dum ted abstineas nupta, vidua, virgine,
iuventute et pueris liberis, ama quidlubet.
Plauto, Curculio 33-38

En la película Golfus de Roma (A funny thing happened on the way to the forum) aparece el personaje del leno Lycus.

Joel y Yago, IES de Poio

Carreras de carros en la antigua Roma

2011-04-13T12:20:00.015+02:00

Circus Maximus

Uno de los espectáculos con mayor aceptación ente los romanos eran las carreras de carros. La velocidad ha fascinado a los hombres de todas las épocas, y así como hoy asistimos a las carreras de coches, motos, regatas e incluso competiciones aéreas, también entonces las gente se reunían para presenciar la rápidez de los hombres y su pericia con unos ingenios de la tracción animal.

El Circo Maximo, en su impresionante fastuosidad artística, acogía las más increíbles carreras que nadie presenció jamás.
Su construcción vino a servir de cubierta a un escenario natural precioso: se trataba de una vaguada entre el
Aventino y el Palatino, donde empezaron a celebrarse las primeras carreras. Las dos laderas servían de gradas al público en los primeros tiempos. La pista o arena tenía una longitud de 650metros, dividida por un muro o spina, profundamente adornado, y donde estaban colgados los siete delfines <<cuentavueltas>>. La spina estaba ligeramente desviada del eje para que la curva resultase más aparatosa, a un cuando constituía lo mas duro de cada vuelta. En los extremos estaban dos metas semicirculares que habían de librar los carros. La pista tenia un lado semicircular y otro rectilíneo donde se situaban las cocheras o carceres.

Circus Flaminivs

Javi, Diego y Juan, IES de Poio

Secuestro en el Mediterráneo

2011-04-12T19:51:00.009+02:00

Los chicos de 1º ESO A se han convertido en periodistas del Olimpo y han intentado convertir algunos de los mitos más famosos en noticias. Aquí está la versión del secuestro de Europa de Manuel González.

The boys of the first have become journalist of the Olympo and have transformed one of the most famous myths into news. Here you are their version of Europa´s kindnapping by Manuel González.

I ragazzi del primo corso sono diventati giornalisti dell´ Olimpo e hanno trasformato alcuni dei più noti miti in notizie. Ecco la versione del rapimento di Europa di Manuel Gónzález.

Sappho 22 LP

2011-04-12T19:44:00.005+02:00

Το κείμενο που μελοποιεί ο Μάνος Χατζηδάκις:

Kέλομαί σε,
Γογγύλα, πέφανθι λάβοισα μά
γλακτίναν, σε δηὖτε πόθος
ἀμφιπόταται.

Τὰν κάλαν, ἀ γὰρ κατάγωγις αὔτα
ἐπτόαισ’ ἴδοισαν, ἔγω δὲ χαίρω
καὶ γὰρ αὔτα δή τόδε μέμφεταί σοι
Κυπρογένηα.

ΑΛΛΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
(Σαπφώ 22 LP = 22 V με συμπληρώσεις των Wilamowitz, Castiglioni και Diehl)

[κ]έλομαί σ.[
[Γογ]γύλα [πέφ]ανθι λάβοισα
πᾶ]κτιν, ἇς σε δηὖτε πόθος τ.[
ἀμφιπόταται

τὰν κάλαν• ἀ γὰρ κατάγωγις αὔτα[ν
ἐπτόαισ’ ἴδοισαν, ἔγω δὲ χαίρω,
καὶ γὰρ αὔτα δή πο[τ’] ἐμέμφ[ετο
Κ]υπρογένηα

Λεξιλόγιο
λάβοισα=λαβοῦσα
πᾶκτις=πηκτίς, μουσικό όργανο, ενδεχομένως είδος άρπας
ἇς=έως
ἀ = ἡ
κατάγωγις=γυναικείο ένδυμα, φόρεμα ή μανδύας
ἴδοισαν =ἰδοῦσαν
ἀμφιπόταται από ρ. ἀμφιποτάομαι
ἐπτόαισ’ από ρ. πτοέω

Ψάξτε και στο λεξικό

Apollo

2011-04-11T10:35:00.002+02:00

Apollo is the god of light and the sun; truth and prophecy; medicine; music, poetry, and the arts; and more. Apollo is the son of Zeus and Leto, and has a twin sister, the chaste huntress Diana.

A statue in the Ashmolean Museum in Oxford, in the gallery immediately on the left of the main enterance.

The sculpture "Apollo and Daphne" by Bernini in the Galleria Borghese.

Head of Apollo of the Anzio type. Marble, Roman copy of a Greek original of the 4th century.

Nerea Gondar 4ºA, IES de Poio

El dios Marte

2011-04-11T10:31:00.003+02:00

Marte es el dios romano de la guerra, equivalente al Ares griego. Aunque los romanos lo tomaron de los griegos, este dios ya existía con anterioridad en las religiones itálicas.

Marte, Diego Velázquez, Museo del Prado

El dios Marte, Bartholomeus Spranger

Alberto Arosa Pazos y Sara Fontán, 4º A, IES de Poio

La diosa Minerva.

2011-04-11T10:29:00.003+02:00

Minerva es la diosa de la sabiduría, las artes, las técnicas de la guerra, además de la protectora de Roma y la patrona de los artesanos.

Minerva, Jacques Bergé

Minerva. Galleria Borghese. Rome.

El animal consagrado a ella es la lechuza.
Minerva era adorada en el Monte Capitolino como parte, junto con Juno y Júpiter, de laTríada Capitolina.

Eva Couso. 4ºA IES Poio.

La diosa Vesta.

2011-04-11T10:16:00.002+02:00

Vesta era la diosa del hogar. Hija de Saturno y de Ops y hermana de Júpiter, Neptuno, Plutón, Juno y Ceres. En la mitología griega es llamada Hesta. Es el símbolo de la fidelidad.

Hay unas doncellas que son reclutadas a la edad de diez años para mantener encendida la llama del templo dedicado a la diosa, como <<sacerdotisas del fuego eterno >>, son las llamadas Vestales.

"Giustinianische Vesta" im Museo Torlonia in Rome

Se celebraba una ceremonia del fuego para invocarla.

En la religión romana, Vesta era asistida por las vestales.

Sara Díaz. 4ºA IES Poio.

Mercurius

2011-04-11T09:56:00.010+02:00

Mercury was a messenger, and a god of trade, the son of Maia and Jupiter in Roman mythology.
His name is related to the Latin word merx, mercari, and merces.

Mercury has influenced the name of many things in a variety of scientific fields, such as the planet Mercury and the element mercury, which it was formally associated.

Mercurio ingenui Pio-Clementino, Museo Vaticano

Mercury ,Frans Hals Museum

Mercury, François Rude

Marte y Mercurio conduciendo los caballos a Venus, Jacob Jordaens

Rocío Curt 4ºA

El tópico literario de "fortuna mutabile" en los Carmina burana

2011-04-10T13:00:00.004+02:00

Carmina burana es el nombre de la colección de cantos goliardos de los siglos XII y XII reunidos en el manuscrito encontrado en Benediktbeuern, Baviera, en el siglo XIX y musicados por el compositor alemán Carl Orff.

En estos poemas, en su gran mayoría en latín, se invita a gozar de los placeres de la vida.

La obra comienza con la introducción "Fortuna imperatrix mundi", un canto al tópico de la fortuna mutabile

                                                                                                O fortuna

O Fortuna

velut luna

statu variabilis,

semper crescis

aut decrescis;

vita detestabilis

nunc obdurat

et tunc curat

ludo mentis aciem

egestatem,

potestatem

dissolvit ut glaciem.

Sors immanis

et inanis,

rota tu volubilis,

status malus,

vana salus

semper dissolubilis,

obumbrata

et velata

michi quoque niteris;

nunc per ludum

dorsum nudum

fero tui sceleris.

1. Oh Fortuna
Oh Fortuna,
variable como la Luna
como ella creces sin cesar
o desapareces.
¡Vida detestable!
Un día, jugando,
entristeces a los débiles sentidos,
para llenarles de satisfacción
al día siguiente.
La pobreza y el poder
se derriten como el hielo.
ante tu presencia.

Destino monstruoso
y vacío,
una rueda girando es lo que eres,
si está mal colocada
la salud es vana,
siempre puede ser disuelta,
eclipsada
y velada;
me atormentas también
en la mesa de juego;
mi desnudez regresa
me la trajo tu maldad.

Medieval Latin poetry

2011-04-10T11:22:00.014+02:00

music: Carl Orff
Malcolm McKenzie

LISTEN TO THE SONG AND TRY TO FILL IN THE BLANKS

Omnia sol temperat
purus et subtilis,
novo mundo reserat
............... Aprilis;
ad amorem properat
animus herilis,
et iocundis .............................
................ puerilis.

.................. tanta novitas
in sollemni vere
et veris auctoritas
...................... ........... ......................
vias prebet solitas;
et in tuo vere
................. est et probitas
tuum retinere.

............. me fideliter!
............. ............. nota;
de corde tataliter
et ex ................ .................
............. presentialiter
absens in remota.
quisquis ................... aliter,
volvitur in rota.

IN CASE YOU WANT TO TRANSLATE THE TEXT, HIER IS YOUR DICTIONARY

http://archives.nd.edu/words.html

Mitos modernos por niños de hoy

2011-04-09T23:47:00.010+02:00

Hola a todos. Soy Ángeles, del IES de Poio y quería agradeceros la posibilidad de entrar a trabajar en este proyecto. Junto a mis alumnos de 1º y 3º de la ESO intentaremos acercarnos a la cultura clásica desde la asignatura de Lengua Castellana y literatura. Durante este curso los alumnos de 1º han leido el libro "Mitos griegos" y a partir de ahí han elaborado sus propios mitos, intentando dar explicación al origen de algunas realidades. Aquí tenéis una muestra de su trabajo.

HELLO EVERYONE!!. I´m Ángeles and I work as Spanish teacher at IES de Poio. I would like to thank you for the opportunity to work on this project. With my pupils of 1 ESO (12 years old) and 3º (14) we will try to approach the classic culture from the subject of Spanish Language and Literature. During this year the childrem of firs level have read "Greek Myths" and then they have created their own myths trying to explain the origin of different things. Here you are some examples of their work.

CIAO A TUTTI!! Sono Ángeles e lavoro al liceo di Poio. Vorrei ringraziarvi dalla possibilità di lavorare con voi a questo proggetto. Insieme ai miei allievi di primo corso (dodicenni) e terzo corso (quattordicenni) cercheremmo di avvicinarci alla cultura classica dalla lingua e letteratura spagnola. Quest´anno i ragazzi di 1º hanno letto il libro "Mitologia greca" e poi hanno creato i suoi propri miti che spiegano l´origine di diverse realtá. Ecco a voi qualche essempio.

MITOS MODERNOS POR NIÑOS DE HOY (1)

Publish at Calaméo or browse others.

Ισοκράτης (1)

2011-04-09T15:06:00.001+02:00

Ο Ισοκράτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 436 π.Χ και πέθανε το 338 π.Χ. Ο πατέρας του ήταν εύπορος και το γεγονός αυτό του έδωσε την ευκαιρία να διδαχτεί τη ρητορική από φημισμένους δασκάλους.
Αναγκάστηκε να ασκήσει το επάγγελμα του λογογράφου για να βγάλει τα προς το ζην μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο αλλά ο ίδιος μάλλον δεν παρουσιάστηκε ποτέ μπροστά στο κοινό προκειμένου να δημηγορήσει. Στη συνέχεια ίδρυσε τη δική του ρητορική σχολή, στην οποία φοίτησαν και ευυπόληπτοι Αθηναίοι, όπως ο Τιμόθεος και ο Υπερείδης.
Η διδασκαλία του αποσκοπούσε κυρίως στην ανάπτυξη των ικανοτήτων των μαθητών του σε θέματα πρακτικής εφαρμογής.
Ο Ισοκράτης υπήρξε κύριος εκφραστής της Πανελλήνιας ιδέας, δηλαδή της ιδέας της συνένωσης όλων των Ελλήνων και της οργάνωσης μιας πανελλήνιας εκστρατείας εναντίον των Περσών. Όταν ο Ισοκράτης αντελήφθη πως η Αθήνα δεν θα μπορούσε να παίξει τον ηγετικό ρόλο στο πανελλήνιο όραμά του, το οποίο είχε διατυπώσει στον Πανηγυρικό του λόγο, τότε στράφηκε άλλους επιφανείς άνδρες της εποχής, όπως π.χ. τον Ιάσονα των Φερών και τον Διονύσιο Α’ των Συρακουσών, χωρίς επιτυχία. Τέλος, στράφηκε στον Φίλιππο Β' αλλά δεν πρόλαβε να δει το έργο του Μ. Αλεξάνδρου, ο οποίος βέβαια υπερακόντισε κατά πολύ και από πολλές απόψεις το όραμα του Ισοκράτη.

Ο περί Περί Ειρήνης λόγος

Το 378 π.Χ. συγκροτείται η Β’ Αθηναϊκή Συμμαχία με έδρα την Αθήνα με στόχο να αντιμετωπίσει τη Σπάρτη, η οποία όμως σύντομα έπαψε να κινείται επιθετικά. Οι σύμμαχοι όφειλαν και αυτή τη φορά να καταβάλλουν οικονομικές εισφορές και σε αυτήν τη συμμαχία, ενώ οι Αθηναίοι στρατηγοί Χαβρίας και Τιμόθεος, ο γιος του Κόνωνα, δρουν δυναμικά στο πλαίσιό της. Γρήγορα όμως η Αθήνα εμφανίζει ξανά ηγεμονικές τάσεις και έτσι πάλι αναπτύσσονται αντιαθηναικά αισθήματα στους συμμάχους.
Τα νησιά Ρόδος, Χίος και Κως αποστατούν από τη Β’ Αθηναϊκή συμμαχία υποκινούμενα από τον σατράπη της Καρίας Μαύσωλο. Ο Συμμαχικός πόλεμος (357-355 π.Χ.) θα σημάνει ουσιαστικά το τέλος της Β' Αθηναϊκής Ηγεμονίας.
Ο λόγος του Ισοκράτη περί ειρήνης είναι ένας συμβουλευτικός λόγος, ο οποίος δεν εκφωνήθηκε ποτέ, παρά το γεγονός ότι ο ρήτορας στο κείμενό του φροντίζει να μας δώσει την εντύπωση πως ο λόγος εκφωνήθηκε στην εκκλησία του δήμου. Κυκλοφόρησε ως πολιτικό φυλλάδιο μάλλον στις αρχές του Συμμαχικού πολέμου και ίσως πριν από τη ναυμαχία στα Έμβατα (λιμάνι των Ερυθρών) όπου οι Αθηναίοι υπέστησαν ήττα.
Με τον λόγο του αυτόν ο Ισοκράτης προτρέπει τους Αθηναίους να μη προχωρήσουν στον πόλεμο κατά των συμμάχων αλλά να συνάψουν γενική ειρήνη, να αναδιοργανώσουν τα οικονομικά της πόλης τους, χωρίς να βασίζονται στα οφέλη της Συμμαχίας, και να αρκεστούν σε αυτά που τους ανήκουν, πράγμα το οποίο θεωρεί δίκαιο και προϋπόθεση για την ασφάλεια, την ευημερία και την καλή φήμη της πόλης. Ουσιαστικά ζητά να εφαρμόσει η πόλη μάλλον τη συνθήκη του 374 π.Χ., η οποία αναφέρεται από τον ιστορικό Διόδωρο (15.38) και η οποία επαναλαμβάνει τους όρους της Ανταλκιδείου Ειρήνης (387 π.Χ.), προβάλλοντας το θέμα της αυτονομίας των πόλεων, χωρίς όμως να γίνεται μνεία στις πόλεις της Μ. Ασίας και χωρίς να ευνοείται η Θήβα.
Αξίζει να σημειώσουμε πως ίσως περί τα 374 π.Χ. στήθηκε στην αγορά της Αθήνας άγαλμα της θεάς Ειρήνης, η λατρεία της οποίας καθιερώθηκε την εποχή εκείνη, η οποία σαν μητέρα κρατά στο χέρι της τον Πλούτο, έργο του γλύπτη Κηφισόδοτου. Ρωμαϊκό αντίγραφο του έργου αυτού βρίσκεται στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου (βλ. φωτογραφία).

Παναγιώτης και Βάσω, Β' Λυκείου

Viva Roma

2011-04-08T15:59:00.001+02:00

HEROÍNAS no MUSEO TYSSEN-BORNEMISZA

2011-04-01T13:25:00.018+02:00

En Madrid pódese ver até o 5 de xuño de 2011 unha exposición cativadora co nome de Heroínas.

A súa importancia e transcendencia mereceu unha reportaxe no programa Informe Semanal de TVE 1, chamada Universo Feminino.

Mozas gregas xogando á pelota, c. 1889. Lord Frederick Leighton

Heroínas é unha antoloxía de mulleres fortes, valentes ou extraordinarias. “Or, to use a key word that has been at the top of the feminist agenda for the last few decades: this exhibition is interested in images which could be sources of “empowerment” for women themselves”.

Os inventarios de heroínas veñen desde as mulleres sobranceiras de Homero e Hesíodo, onde elas só figuraban cos papeis secundarios á beira dos homes: nais e fillas, esposas ou amantes dos heroes. Lembramos que o primeiro compendio de mulleres ilustres por merecementos propios foi o De claris mulieribus de Boccaccio. Con mentes de correxir o punto de vista de Boccaccio, Christine de Pizan escribiu no 1405 a primeira defensa das mulleres escrita por unha muller: Le Livre de la cité des dames, onde se vía que a histórica desvantaxe da muller, non era de seu, senón que viña do costume. Velaí onde principiaba a longa Querelle des Femmes que aínda non rematou arestora.

Cariátide (Ánfora de terracota), 2003. Janine Antoni

Mesmo cando a exposición está concibida como un relatorio das mulleres, "cidade de mulleres", máis centrada na época moderna, a pegada da Grecia clásica é inevitable e actual en todas as salas: as mulleres únicas da mitoloxía, e algunhas históricas, tal as espartanas ou a muller-poetisa, por excelencia.

Safo, 1801. Antoine-Jean Gros

Na exposición séguese un percorrido temático polos espazos e vocacións das mulleres-heroínas: a iconografía da soidade, as tarefas “femininas”, a embriaguez, a competición atlética, a maxia, a relixión, a lectura e a pintura.

Circe, c. 1531. Dosso Dossi

Podemos ollar mesturadas obras de distintas épocas, estilos e linguaxes artísticas que nos fan cavilar no que é trocado co tempo e no que segue igual so as diferenzas.
Unha ou varias visións de mulleres artistas asegún as imaxes creadas polos seus colegas homes, ofrécensenos en cadansúa sala-capítulo.

A exposición ten dúas partes en dous espazos: a primeira vese no Museo Thyssen-Bornemisza, e salienta o poder físico das heroínas; a segunda está na Fundación Caja Madrid, e reservouse para a mostra dos poderes máis espirituais.

Πειραματικό Λύκειο Αγίων Αναργύρων

2011-03-25T21:40:00.004+01:00

Βιβλιογραφία

Balsdon (1984) Ρωμαίες γυναίκες, μετ. N. Πετρόχειλος, Αθήνα.
Γιαλουρής Ν. (2006, 7η εκδ.) Ελληνική τέχνη. Αρχαία γλυπτά, Αθήνα.
Grimal P. (1999) Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής μυθολογίας, επιμ. Β. Άτσαλος, Θεσσαλονίκη.
Jaeger W. (1979) Δημοσθένης. Διαμόρφωση και εξέλιξη της πολιτικής του, μετ. Δ. Καρπούζα-Καρασάββα, Αθήνα.
Καλτσάς Ν. - Fashard S. - Ψάλτη Α. - Γιαννοπούλου Μ. (2010) Ερέτρια. Ματιές σε μια αρχαία πόλη, Αθήνα
Kerenyi (1984, 3η εκδ.) Η μυθολογία των Ελλήνων, μετ. Δ. Σταθόπουλος, Αθήνα.
Κόννολλυ Π.- Ντοτζ Χ. (2001) Η αρχαία πόλη. Η ζωή στην Αθήνα και στη Ρώμη, μετ. Μ. Λεβεντοπούλου, Αθήνα.
Mathieu G. (1995) Οι πολιτικές ιδέες του Ισοκράτη, μετ. Κ. Διαμαντάκου, Αθήνα.
Ober J. (2003) Mάζες και ελίτ στη δημοκρατική Αθήνα, μετ. Β.Γ. Σερέτη, Αθήνα.
Τριανταφυλλόπουλος (2005) Πολυβίου Ιστοριών ΙΒ, ΙΓ, ΙΔ, ΙΕ, Αθήνα
Weißenberger M. (1987) Die Dokimasiereden des Lysias (or. 16, 25, 26, 31), Frankfurt/Main.

Websites

www.ime.gr/chronos
http://www.davidgill.co.uk/attica/pnyx/pnyx_akr.htm
www.el.wikipedia.org
www.wikipedia.org
www.perseus.tufts.edu
www.agathe.gr
www.greek-language.gr
http://comminfo.rutgers.edu/~mjoseph/CP/ICP.html
http://etc.usf.edu/clipart/58000/58094/58094_mauso_halica.htm
http://www2.uni-jena.de/erzwiss/projekte_2004/forker_dannenberg/html/volksversammlung.html
http://www.utexas.edu/courses/fallofgreece/lecture_2.html
http://www.utexas.edu/courses/introgreece/lecture_20.html
www.youtube.com
http://www.roman-empire.net
http://www.bbc.co.uk/history/
http://www.wsu.edu/~dee/ROME/CONTENTS.HTM
http://www.historyforkids.org/learn/romans/history/history.htm
http://www.forumromanum.org/history/index.html
http://www.princeton.edu/~pswpc/papers/subject/subject/romanhist.html
http://www.rome.mrdonn.org/
http://www.attalus.org/
http://www.vroma.org/course_materials/
http://www.nt-archive.gr/plays.aspx
http://www.ntng.gr/
https://romanencyclopedia7b.wikispaces.com/Innovations+-+Aqueducts
www.romanaqueducts.info
www.athens123.com
http://vulcan.fis.uniroma3.it/ventotene/ventotene.html
http://www.livius.org/jo-jz/julia/julia03.html
http://www2.cnr.edu/home/araia/MacrobiusJulia.html
http://www.roman-emperors.org/livia.htm
http://www.skidmore.edu/classics/augustus/augustus-timeline.pdf
http://ancienthistory.about.com/library/bl/bl_time_augustus.htm
http://www.the-romans.co.uk/timelines/augustus.htm
http://www.colorado.edu/classics/clas4091/Text/REHO6.htm
http://books.google.gr/books?id=-R0gAQAAIAAJ&lpg=PT213&ots=ep8WOXufI_&dq=Virginia%20Claudia%20vestal%20virgin%20vessel&pg=PT213#v=onepage&q&f=false
http://www.forumancientcoins.com/numiswiki/view.asp?key=claudia
http://books.google.gr/books?id=uVZBAAAAcAAJ&lpg=RA2-PA19&ots=vizvUuxi-k&dq=Appius%20Coecus&pg=RA2-PA19#v=onepage&q=Appius%20Coecus&f=false
http://en.wikipedia.org/wiki/Vestal_Virgin
http://www.the-romans.co.uk/state.htm
http://www.vroma.org/~forum/tvst.html
http://intranet.arc.miami.edu/rjohn/RomanForum.htm
http://en.wikipedia.org/wiki/Temple_of_Vesta
http://penelope.uchicago.edu/~grout/encyclopaedia_romana/romanforum/vesta.html
http://www.ancientsites.com/aw/Article/634992
http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Gazetteer/Places/Europe/Italy/Lazio/Roma/Rome/Forum_Romanum/_Texts/Huelsen*/2/32.html
https://www2.bc.edu/~nowickja/honors1.html

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ (1)

2011-03-20T11:14:00.004+01:00

Γεννήθηκε στον δήμο Παιανίας στην Αθήνα το 384 και αυτοκτόνησε το 322 π.Χ στον Πόρο, μετά την ήττα της Αθήνας από τον Αντίπατρο στην Κραννώνα, κυνηγημένος από τους νικητές. Προερχόταν από εύπορη οικογένεια. Έμεινε ορφανός από πατέρα σε ηλικία επτά ετών. Σε νεαρή ηλικία αναγκάστηκε να αγωνιστεί στα δικαστήρια για να διεκδικήσει την πατρική του περιουσία από τους κηδεμόνες του. Έτσι απέκτησε σημαντική ρητορική εμπειρία. Το έργο του περιλαμβάνει δικανικούς λόγους, καθώς για ένα διάστημα άσκησε και το επάγγελμα του λογογράφου. Έγραψε όμως κυρίως συμβουλευτικούς λόγους σχετικά με ζητήματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής της Αθήνας. Εμφανίστηκε δυναμικά στη δημόσια ζωή, όταν η πόλη βρέθηκε αντιμέτωπη με τις επεκτατικές βλέψεις του Φιλίππου του Μακεδόνα και αντιμετώπισε αντιπάλους όπως ο Ισοκράτης και ο ρήτορας της φιλομακεδονικής παράταξης Αισχίνης. Ο Δημοσθένης με τους τέσσερις Φιλιππικούς λόγους, από το 351 έως το 341 π.Χ, και τους τρεις Ολυνθιακούς, από το 349 έως το 348 π.Χ, αγωνίστηκε να αφυπνίσει τους Αθηναίους εναντίον του Φιλίππου και τελικά κατόρθωσε το 340 π.Χ να συνενώσει σε συμμαχία τους Αθηναίους και τους παλαιούς αντιπάλους τους, Θηβαίους, εναντίον του Μακεδόνα βασιλιά. Στη μάχη όμως της Χαιρώνειας (338 π.Χ) νίκησε ο Φίλιππος. Η Αθήνα υποτάχθηκε, αλλά ψήφισε να απονεμηθεί τιμητικό στεφάνι στον Δημοσθένη για την προσφορά του στην πόλη. Με αφορμή την αντιδικία σχετικά με το στεφάνι αυτό ο Δημοσθένης εκφώνησε τον λόγο Περί στεφάνου και κατόρθωσε να εξουδετερώσει τους αντιπάλους του.

ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΡΟΔΙΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ Το 351 π।Χ, οι δημοκρατικοί Ρόδιοι φυγάδες απευθύνθηκαν στους Αθηναίους και ζήτησαν τη βοήθειά τους, ύστερα από την κατάληψη του νησιού από τον σατράπη της Καρίας Μαύσωλο κατά τον Συμμαχικό Πόλεμο (357-355 π.Χ.), τον οποίο αυτός υποκίνησε, και τη συνέχιση της κατοχής του νησιού από τη συζυγό του Αρτεμισία (βλ. σχέδιο Μαυσωλείου Αλικαρνασσού), παρά την προσπάθεια που οι Ρόδιοι δημοκρατικοί φαίνεται πως έκαναν προκειμένου να απελευθερωθούν. Ο Δημοσθένης αναλαμβάνει την υποστήριξη του αιτήματός τους και εκφωνεί στην Εκκλησία του Δήμου τον λόγο «Υπέρ της Ροδίων Ελευθερίας», έχοντας να αντιμετωπίσει όχι μόνο την αντίθετη εξωτερική πολιτική της Αθήνας, αλλά και τη μνησικακία και χαιρεκακία των Αθηναίων προς τους Ροδίους, μετά την αποστασία των τελευταίων από τη Β’ Αθηναϊκή Συμμαχία και τη συμμετοχή τους στο Συμμαχικό πόλεμο εναντίων τους. Οι Αθηναίοι τελικά δεν πείστηκαν από τον Δημοσθένη και δεν βοήθησαν τη Ρόδο που παρέμεινε υπό Καρική κατοχή μέχρι την κατάλυση του Περσικού κράτους από τον Μ. Αλέξανδρο.

Pnyx

View more presentations from Calamo currente.

Αγγελική και Παναγιώτης, Β' Λυκείου

Δημοσθένης (३)

2011-03-20T10:36:00.003+01:00

Δημοσθένης, Υπέρ της Ροδίων ελευθερίας 17-20
Ο Δημοσθένης στην παράγραφο 17 του λόγου του διακρίνει δύο είδη πολέμων που η πόλη της Αθγιας έχει διεξαγάγει: πόλεμους εναντίον πόλεων με δημοκρατικό καθεστώς και πολέμους εναντίον πόλεων με ολιγαρχικό καθεστώς. Οι πόλεμοι αυτοί διαφοροποιούνται με κριτήριο τις αιτίες, τους λόγους, για τους οποίους διεξάγονται. Οι διαμάχες ανάμεσα στα δημοκρατικά καθεστώτα οφείλονται σε μάλλον "τεχνικά" ζητήματα πολιτικής (ιδιωτικής φύσεως διενέξεις οι οποίες δεν λύθηκαν με διαπραγματεύσεις, εδαφικές διεκδικήσεις, συνοριακές διαφορές, θέματα ανταγωνισμού ή ηγεμονίας). Οι διαφορές αυτές πάντως, υποστηρίζει ο ρήτορας, πως γεφυρώνονται, πως επιλύονται με διπλωματικές ενέργειες και διάλογο. Αντιθέτως, οι πόλεμοι με ολιγαρχικά καθεστώτα οφείλονται σε αγεφύρωτες διαφορές. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο αγώνας αφορά το πολίτευμα και την ελευθερία, η οποία φαίνεται πως εδώ, μαζί με την ισηγορία, ορίζεται ως η ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Η πόλωση ανάμεσα στις δύο μορφές πολιτεύματος δεν επιτρέπει ούτε τη σύναψη σταθερών σχέσεων φιλίας (18). Η συμμαχία με ολιγαρχικά καθεστώτα είναι καταδικασμένη να αποτύχει εξαιτίας της ιδεολογικής διαφοράς και του τρόπου ζωής τον οποίο επιβάλλουν τα πολιτεύματα (ελευθερία - ισηγορία vs δουλεία, επιδίωξη εξουσίας με βία). Έτσι ο Δημοσθένης καταλήγει στο συμπέρασμα ότι συμφέρει οι συμπολίτες του να βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση με όλους τους ¨Ελληνες αρκεί να έχουν δημοκρατία παρά να συνάψουν σχέσεις φιλίας με ολιγαρχικούς.
Στις επόμενες παραγράφους 19-20 ο Δημοσθένης εξειδικεύει τη γενικότερη άποψη που υποστήριξε στην περίπτωση που αντιμετωπίζει τη στιγμή αυτή η Αθήνα. Υποστηρίζει δηλαδή ότι η Αθήνα πρέπει να βοηθήσει ώστε να διατηρηθεί το δημοκρατικό πολίτευμα στους πρώην συμμάχους και να σταματήσει η εξάπλωση των ολιγαρχικών πολιτευμάτων στις πόλεις. Κι αυτό γιατί σύντομα τα ολιγαρχικά καθεστώτα θα στραφούν εναντίον της Αθήνας. Κατά τον Δημοσθένη αυτό θα συμβεί καθόσον η Αθήνα αποτελούσε την πηγή της δημοκρατίας και ήταν η μόνη πόλη που μπορούσε να εναντιωθεί στις βλέψεις και τα σχέδια των ολιγαρχικών.
Έτσι ο ρήτορας συνδέει τη διατήρηση του δημοκρατικού καθεστώτος της Αθήνας με τις εξελίξεις στη Ρόδου και θέτει το πρόβλημα ως θέμα ασφάλειας της πόλης. Έτσι παρουσιάζει τον αγώνα υπέρ της Ρόδου σε αγώνα υπέρ της δημοκρατίας με την οποία η Αθήνα έχει ταυτιστεί.
Με το επιχείρημα αυτό ο Δημοσθένης, αν και στην ουσία κινδυνολογεί, θα μπορούσε να έχει πιθανότητες να πείσει τους Αθηναίους, καθώς ξυπνούσε τους φόβους του παρελθόντος. Πιθανώς τους θύμιζε την ήττα στον Πελοποννησιακό πόλεμο και τις συνέπειες που είχε αυτή για την πόλη και για το πολίτευμά της. Από την άλλη μεριά, χρησιμοποιεί την παλιά και συχνά εμφανιζόμενη ρητορική της πόλωσης και του χάσματος ανάμεσα στο δημοκρατικό και το ολιγαρχικό καθεστώς, θέλοντας να τους υπενθυμίσει το ένδοξο παρελθόν τους, όταν στο πλαίσιο της Α' Αθηναϊκής συμμαχίας (βλ. εικόνα), μετά τους Περσικούς πολέμους, εμφανίζονταν ως προστάτες της ελευθερίας των πόλεων. Αν ο Εύβουλος χρησιμοποιεί την κούραση και την απογοήτευση των Αθηναίων από την εξωτερική τους πολιτική κατά τα προηγούμενα χρόνια, ο Δημοσθένης τους καλεί να αντισταθούν στην αδράνεια και να θυμηθούν τη δράση που είχαν αναλάβει παλαιότερα και τις αξίες του λαμπρού τους παρελθόντος.

Φώτης και Βάσω, Β' Λυκείου

Greek women by the British Museum

2011-03-15T01:10:00.002+01:00

Greek women

View more presentations from Calamo currente

The British Museum: Ancient Greece

Sophocles' Antigone

2011-03-10T17:16:00.000+01:00

σοφοκλή αντιγόνη η παράσταση

View more presentations from Calamo currente.

Sophocle's Antigone. Performances

2011-03-09T18:34:00.003+01:00

direction: Don Taylor (TV 1984)
Antigone: Juliet Stevenson, Creon: John Shrapnel, Ismene: Gwen Taylor, Teiresias: John Gilgud, Patrick Barr
Production: Bioscope, BBC

Sophocles' Antigone. Performances

2011-03-07T19:55:00.001+01:00

Il mito di Ercole

2011-03-02T15:47:00.001+01:00

Le fatiche di_ercole

View more presentations from annachiaramarcialis64

Δημοσθένης (2)

2011-02-28T16:36:00.007+01:00

Δημοσθένης, Υπέρ της Ροδίων Ελευθερίας 1-4

Ο Δημοσθένης στο προοίμιο του λόγου του προσπαθεί, σε ένα πρώτο επίπδεο, από τη μια πλευρά, να αντιμετωπίσει την πολιτική που είχε εισηγηθεί στους Αθηναίους ο Εύβουλος, δηλαδή να αποφύγει η Αθήνα να συμμετάσχει σε εκστρατείες, παρά μόνο αν αυτό ήταν απολύτως απαραίτητο ή θίγονταν ζωτικά της συμφέροντα.
Από την άλλη, επιχειρεί να αντιμετωπίσει την οργή και την χαιρεκακία των Αθηναίων εξαιτίας της αποστασίας των Ροδίων από την Β’ Αθηναϊκή Συμμαχία (βλ.χάρτη)και της ατυχούς για αυτούς έκβασης του Συμμαχικού Πολέμου, κατάσταση την οποία ασφαλώς ο πολιτικός αντίπαλος του Δημοσθένη εκμεταλλευόταν.
Ξεκινά τον λόγο του τονίζοντας τη σημασία του θέματος για το οποίο συσκέπτεται η εκκλησία του δήμου και καταφεύγει στον κοινό τόπο της παρρησίας, ζητώντας να μην εξοργιστεί κανείς μαζί του, καθώς δεν θα διστάσει να εκθέσει ελεύθερα τις απόψεις του. Χρησιμοποιεί έναν άλλο κοινό τόπο, αυτόν της αντίθεσης έργων και λόγων, προεξοφλώντας στο επίπεδο των λόγων τη συμφωνία του ακροατηρίου του και λέγοντας ότι το πρόβλημά του δεν είναι να πείσει τους Αθηναίους για το σωστό και το συμφέρον αλλά να τους ωθήσει στο να το αναλάβουν δράση και να το κάνουν πράξη (1). Παράλληλα, προβάλλει την ύβριν των Ροδίων ως λόγο της αποστασίας συμφωνώντας με τον τρόπο αυτό με το κοινό αίσθημα (2).
Από την άλλη μεριά, φροντίζει να αναδείξει τόσο τη στάση του Μαύσωλου (βλ. εικόνα) που εξαπάτησε τους Ρόδιους, όσο και τη στάση των Χίων και των Βυζαντίων που αποδείχθηκαν αναξιόπιστοι σύμμαχοί τους (3), ανοίγοντας έτσι ένα πεδίο δράσης για την Αθήνα, αν θελήσει τώρα η πόλη να εκμεταλλευτεί τη "θεόσταλτη ευκαιρία", το γεγονός δηλαδή ότι οι Ρόδιοι καταφεύγουν για βοήθεια στην πόλη εναντίον της οποίας στράφηκαν στον Συμμαχικό Πόλεμο. Κατά τον Δημοσθένη θα πρέπει να αδράξουν την ευκαιρία αυτή για τους εξής λόγους:
α. η Αθήνα, βοηθώντας τους όντως αναξιόπιστους Ρόδιους, θα απαλλαγεί από τις άδικες κατηγορίες και συκοφαντίες για αυταρχική συμπεριφορά στο πλαίσιο της Β' Αθηναϊκής συμμαχίας (2)
β. η πόλη, υιοθετώντας τη μεγαλόψυχη αυτή στάση, θα αποκτήσει την ειλικρινή εύνοια των πόλεων και θα εμφανιστεί ως προστάτιδά τους (4).
Με λίγα λόγια, αν η Αθήνα βοηθήσει τους Ρόδιους, θα ωφεληθεί μακροπρόθεσμα ως προς τις συμμαχίες που θα θελήσει συνάψει και θα αποκαταστήσει το γόητρο, το κύρος και την αξιοπιστία της ανάμεσα στους συμμάχους της. Θα αποκτήσει ένα "νέο πρόσωπο" στην εξωτερική της πολιτική.

Βαγγέλης (B' Λυκείου)

Ο γάμος στην αρχαία Ρώμη

2011-02-26T18:24:00.003+01:00

Οι Ρωμαίοι παντρεύονταν στην ηλικία περίπου των 14 χρόνων, ενώ οι Ρωμαίες στην ηλικία των 12. Σκοπός του γάμου ήταν η απόκτηση απογόνων. Τα ρωμαϊκά έθιμα του γάμου έχουν επιβιώσει σε αρκετά μεγάλο βαθμό στις νεοελληνικές παραδόσεις και στο πλαίσιο της χριστιανικής γαμήλιας τελετής.
Κατά τον αρραβώνα ο νέος έδινε στην κοπέλα ένα δακτυλίδι που το φορούσε στον παράμεσο του αριστερού χεριού, καθώς και άλλα δώρα, τα οποία επιστρέφονταν αν για κάποιο λόγο δεν πήγαινε καλά ο αρραβώνας, όπως γίνεται και σήμερα στην Ελλάδα. Οι γάμοι γίνονταν στις αρχές του καλοκαιριού, τον Ιούνιο. Πριν από το γάμο της η κοπέλα αφιέρωνε τα παιχνίδια της και τα παιδικά της ρούχα στους θεούς, όπως γινόταν και στην αρχαία Αθήνα.
Η τελετή του γάμου γινόταν το πρωί. Η νύφη ήταν ειδικά χτενισμένη για την περίσταση (tutulus ονομαζόταν το χτένισμά της), καλυμένη με πορτοκαλί πέπλο (flammeum) και ντυμένη με άσπρο ρούχο (tunica recta)δεμένη με κόμπο (nodus herculeus), τον οποίο θα έλυνε ο γαμπρός. Μια γυναίκα, η παράνυμφος (pronuba), ένωνε το δεξί χέρι της νύφης με το δεξί χέρι του γαμπρού (dextarum iunctio). Η χειραψία αυτή γίνεται και σήμερα στον ορθόδοξο θρησκευτικό γάμο στην Ελλάδα. Μετά υπέγραφαν το συμβόλαιο που αφορούσε την προίκα και απήγγειλαν λόγους με τους οποίους επικυρώνονταν ο γάμος: "Ubi tu Gaius, ego Gaia". Ακολουθούσε συμπόσιο και προσφορά συνήθως γλυκών στον Δία. Το υπόλοιπο γλύκισμα το έτρωγαν η νύφη και ο γαμπρός. Μετά όλοι συνόδευαν τους νεόνυμφους στο σπίτι του γαμπρού όπως γινόταν και στην αρχαία Αθήνα. Τη νύφη συνόδευαν στο νέο της σπίτι τρία νεαρά αγόρια. Τα δύο την κρατούσαν από το χέρι, ενώ το τρίτο, το οποίο βάδιζε μπροστά τους, κρατούσε μιαν αναμένη λαμπάδα (spina alba) από την εστία του πατρικού της σπιτιού. Όταν έφταναν στο σπίτι, τη λαμπάδα αυτή την πετούσαν στους καλεσμένους και όποιος την έπιανε θεωρούσαν πως θα ζήσει πολλά χρόνια. Οι καλεσμένοι το έραιναν το ζευγάρι με καρύδια, όπως εμείς σήμερα πετάμε ρύζι στη γαμήλια τελετή στην εκκλησία. Στο σπίτι του γαμπρού η νύφη άλειφε με λάδι και λίπος τους παραστάδες της πόρτας και τους στεφάνωνε με μαλλί. Ο γαμπρός συνήθως σήκωνε τη νύφη στα χέρια του προκειμένου να διασχίσει το κατώφλι του σπιτιού. Στο υπνοδωμάτιο έστρωναν μαζί με τη νύφη το κρεβάτι η παράνυμφος, η οποία θα έπρεπε να έχει παντρευτεί μία μόνο φορά.
Μετά τον γάμο τους, οι γυναίκες ήταν υπεύθυνες για τις οικιακές εργασίες και την ανατροφή των παιδιών τους. Διέθεταν όμως και ελεύθερο χρόνο κατά τον οποίο μπορούσαν να παρακολουθούν δημόσια θεάματα και να πηγαίνουν στα λουτρά. Μπορούσαν επίσης να πάρουν μέρος σε συμπόσια μαζί με τους άντρες τους. Ήταν, όπως βλέπουμε, περισσότερο ελεύθερες από ό,τι οι αρχαίες Αθηναίες.
Ένας γάμος μπορούσε να διαλυθεί με διαζύγιο, το οποίο παραχωρούνταν μετά από κοινή απόφαση και των δύο συζύγων. Η προίκα επιστρεφόταν στη γυναίκα αλλά τη φροντίδα των παιδιών την αναλάμβανε ο πατέρας. Το διαζύγιο τις περισσότερες φορές ήταν συνέπεια διάπραξης μοιχείας. Η μοιχεία αποτελούσε, σύμφωνα με νόμο του 18 π.Χ., δημόσιο έγκλημα.

Γιώργος (Α' Λυκείου)

Alumnas y alumnos de Poio

2011-02-22T00:29:00.000+01:00

Muchas gracias a los alumnos de 4º A por su carta.

Muchas gracias a los alumnos de 1º de Bachillerato por sus mensajes.

Me han hecho mucha ilusión.

En un mes y pico volveremos a trabajar juntos en el blog.

De Troia a Roma

2011-02-21T20:46:00.006+01:00

Desde o IES de Arzúa intentamos ilustrar o que nos foron contando sobre a orixe lendaria de Roma.

De Troia a Roma

View more presentations from Calamo currente.

Ars amandi

2011-02-19T19:54:00.000+01:00

Ars amandi

View more presentations from Calamo currente.

Το παραμύθι του Έρωτα και της Ψυχής

2011-02-15T16:22:00.000+01:00

Cupido et Psyche

Publish at Calaméo or browse others.

Vitoria de Samotracia en azul

2011-02-12T12:55:00.002+01:00

The Victory of Samothrace (1962)
Yves Klein (Niza, 1928 -Paris, 1962)

Esta é unha Vitoria de Samotracia do século XX, moi pequena comparada coa de mármore de comezo do século II a. C. (Νίκη της Σαμοθράκης), pero máis luminosa que aquela do Museo do Louvre (Paris). A escultura fotografada está exposta no Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía (MNCARS).
O azul co que luce é azul Yves Klein, cor que está rexistrada e patentada.

Linguarum Comparatio - work in progress

2011-02-12T00:00:00.000+01:00

Linguarum comparatio work in progress

View more presentations from mafaldina95.

Lucretia, uxor Collatini

2011-02-10T19:41:00.008+01:00

Ο Ταρκύνιος ο Υπερήφανος (Tarquinius Superbus), ο τελευταίος βασιλιάς της ετρουσκικής δυναστείας της Ρώμης, ανέβηκε στον θρόνο χάρη στην αδίστακτη Τυλλία, κόρη του προηγούμενου βασιλιά Σέρβιου Τύλλιου. Μια φορά, κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας, οι γιοι του και ο εξάδελφός τους, Ταρκύνιος Κολλατίνος (Tarquinius Collatinus), έβαλαν στοίχημα για το ποια σύζυγος συμπεριφερόταν με κοσμιότητα κατά την απουσία τους.

Rembrandt (1664), National Gallery of Art, Washington,D.C.

Έτσι επέστρεψαν στη Ρώμη για να το διαπιστώσουν οι ίδιοι. Τελικά διαπίστωσαν πως μόνο η γυναίκα του Κολλατίνου, η Λουκρητία (Lucretia), ξενυχτούσε δουλεύοντας στον αργαλειό σαν την Πηνελόπη.

S. Botticelli, περ. 1500

Ο Κολλατίνος κέρδισε το στοίχημα αλλά ο Σέξτος άρχισε να ενδιαφέρεται για τη γυναίκα του εξαδέλφου του. Μια μέρα κατόρθωσε να τη βιάσει απειλώντας την πως θα σκηνοθετούσε έτσι τον φόνο της ώστε να φανεί πως εκείνη απάτησε τον άντρα της με έναν δούλο και αυτός τους τιμώρησε.

Τισιανός, 1571

Η Λουκρητία, απελπισμένη, αποκάλυψε στον άντρα της, τον πατέρα της και τον Ιούνιο Βρούτο τι συνέβη και μην αντέχοντας την ατίμωση, αυτοκτόνησε με μαχαίρι. Ο Βρούτος ξεσήκωσε τον λαό και εκδίωξε τον βασιλιά Ταρκύνιο. Ο λαός εξέλεξε στη συνέχεια δύο υπάτους και έθεσε τέλος στο καθεστώς της βασιλείας. Ο Ταρκύνιος δολοφονήθηκε και η Τυλλία έφυγε από τη Ρώμη μέσα στην περιφρόνηση.
Την ιστορία αυτή την αναφέρει ο Τίτος Λίβιος (Titus Livius) στο έργο του Ab Urbe Condita.

Μαργεντίνα (Β' Λυκείου)
Βαγγέλης (Β' Λυκείου)

Il mito del Minotauro

2011-02-07T22:25:00.001+01:00

Check out this SlideShare Presentation:

Il mito del Minotauro

View more presentations from annachiaramarcialis64.

Roman Gerasa, Jordan

2011-02-04T21:32:00.000+01:00

Gerasa Jordan

View more presentations from calamocurrente21.

Λυσίας, Υπέρ Μαντιθέου (5)

2011-01-31T19:25:00.003+01:00

ΕΠΙΛΟΓΟΣ 20-21

Ο επίλογος του λόγου μπορεί να χαρακτηριστεί ιδιόμορφος, εφόσον δεν έχει τα τυπικά χαρακτηριστικά ενός τυπικού επιλόγου, όπως π.χ. είναι ο επίλογος στον λόγο του Λυσία Υπέρ Αδυνάτου. Σύμφωνα με τη Ρητορική του Αριστοτέλη ένας επίλογος θα πρέπει να υπενθυμίζει συνοψίζοντας το θέμα (ανάμνησις), να προκαλεί πάθη στον ακροατή, να διαθέτει ευνοϊκά τον ακροατή προς τον ρήτορα και δυσμενώς προς τον αντίπαλο, να εξάρει τη σημασία κάποιων πραγμάτων και να ελαχιστοποιήσει την αξία άλλων.
Στον επίλογο του λόγου του όμως ο Μαντίθεος δεν αναφέρεται καθόλου στην κατηγορία και την ανασκευή της ούτε συνοψίζει τον δημόσιο και ιδιωτικό του βίο. Δεν επιτίθεται στους αντιπάλους του και δεν επιχειρεί ούτε να μεγαλοποιήσει ούτε να καταστήσει ασήμαντο κάτι που αφορά την υπόθεσή του. Αντίθετα, συνεχίζει απαντώντας με τον ίδιο υπερήφανο και "επιθετικό" τόνο στην ενόχληση που αντιλαμβάνεται πως κάποιοι αισθάνονται εξαιτίας της δημόσιας συμπεριφοράς του. Ο Μαντίθεος ισχυρίζεται πως κάποιοι θεωρούν πως επέδειξε αγενή, προκλητική, ασεβή συμπεριφορά μιλώντας στην εκκλησία του δήμου σε νεαρή ηλικία. Δικαιολογεί τη στάση του προβάλλοντας το γεγονός ότι αναγκάστηκε να το κάνει, προκειμένου να σώσει την πατρική του περιουσία από τη δήμευση. Ο δεύτερος ισχυρισμός που προβάλλει για να δικαιολογήσει τη στάση του και να αποδείξει πως η δυσαρέσκεια των αντιπάλων του δεν έχει ερίσματα συνεχίζει ουσιαστικά το θέμα του κοσμίως και φιλοτίμως πολιτευομένου που έθιξε στις παραγράφους 18-19. Οι Αθηναίοι θεωρούν άξιους πολίτες όσους ασχολούνται με τα κοινά και ο ίδιος δεν κάνει τίποτε άλλο από το να συνεχίζει την οικογενειακή παράδοση και να ανταποκρίνεται με το ενδιαφέρον του για την πόλη στις αξίες των Αθηναίων.
Ο επίλογος αυτός ταιριάζει απόλυτα στο ήθος του Μαντίθεου όπως αυτό διαγράφηκε μέχρι τώρα. Ο Μαντίθεος παραμένει αξιοπρεπής, θιγμένος και υπερήφανος, γεμάτος αυτοπεποίθηση, ενώ με δυσκολία κρύβεται η έπαρσή του πίσω την επίκληση των αξιών της αθηναϊκής δημοκρατίας, τις οποίες διακηρύσσει πως υπηρετεί. Η ηλικία του ενδεχομένως μπορεί να δικαιολογήσει τη στάση του. Ο λόγος του μοιάζει να ταιριάζει και με τη ζωή του στην εξωραϊσμένη από τον λογογράφο μορφή της, αν βέβαια οι φημολογίες σε βάρος του έχουν κάποια βάση. Και το σημαντικότερο: προφανώς ο Λυσίας έκρινε πως δεν συμφέρει τον πελάτη του να κλείσει με μια ακόμα αναφορά στο ολιγαρχικό παρελθόν της οικογένειας ή στη φημολογία που κυκλοφορεί σε βάρος του. Αντίθετα, κρίνει σκόπιμο να αποσπάσει την προσοχή των βουλευτών από όλα αυτά και να οδηγήσει τη συζήτηση στα χαρακτηριστικά του καλού πολίτη όπως οι ίδιοι οι Αθηναίοι τα είχαν προσδιορίσει, υπογραμμίζοντας έτσι πως ο Μαντίθεος πληροί τις προϋποθέσεις για να γίνει βουλευτής.

Βάσω (Β' Λυκείου)
Θανάσης (Β' Λυκείου)

Isili

2011-01-30T19:37:00.001+01:00

Check out this SlideShare Presentation:

Isili

View more presentations from annachiaramarcialis64.

Λυσίας, Υπέρ Μαντιθέου (4)

2011-01-30T14:43:00.010+01:00

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΡΟΟΙΜΙΟ, Η ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΖΩΗ ΤΟΥ ΜΑΝΤΙΘΕΟΥ (9-19)

Ο Μαντίθεος, αφού αντικρούσει το κατηγορητήριο, όπως ο ίδιος το παρουσίασε στο προοίμιο του λόγου του (3), προχωρά σε είδος λογοδοσίας σχετικά με την ιδιωτική και τη δημόσια ζωή του. Στο θέμα αυτό αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος του λόγου του και δηλώνει αυτήν την πρόθεσή του στο "δεύτερο" προοίμιο του λόγου του, βασίζοντας την επιλογή του στον ιδιαίτερο χαρακτήρα της δοκιμασίας σε αντίθεση με τους άλλου τύπου δικαστικούς αγώνες (9).
Ουσιαστικά ο Μαντίθεος αναπτύσσει εδώ θέματα που έχουν τεθεί ήδη στο "πρώτο" προοίμιο (1-3) όπου με έμφαση έχει αναφέρει πως θα αποδείξει ότι έχει ζήσει "μετρίως" και ότι είναι πολύ καλύτερος από ό,τι πιστεύουν οι αντίπαλοί του και από ό,τι φημολογείται σε βάρος του.
Στη συνέχεια, ο Μαντίθεος, από την ιδιωτική του ζωή, επιλέγει να αναφερθεί σε ζητήματα διανομής της περιουσίας ή διαχείρισης χρήματος αναφορικά με την οικογένειά του (10).
Από τη δημόσια πάλι ζωή του επιλέγει να αναφερθεί
α) στις συναναστροφές του και στη διαγωγή του, η οποία πολύ διαφέρει από τις συνήθειες άλλων νέων (τυχερά παιχνίδια, μέθη, ακολασίες), οι οποίοι εξαιτίας ακριβώς της κοσμιότητάς του τον φθονούν (11)
β) στο γεγονός ότι δεν έχει εμπλακεί σε σοβαρές δίκες είτε δημόσιες είτε ιδιωτικές και πάντως όχι επονείδιστες (12)
γ) στο γεγονός ότι συνέδραμε οικονομικά άπορους στρατευμένους συμπολίτες του πριν την εκστρατεία στην Αλίαρτο
δ) στη στρατιωτική του θητεία και την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων. Η συμμετοχή του στην εκστρατεία στην Αλίαρτο τονίζεται με έμφαση. Το ύφος του στην παράγραφο 13 αλλάζει δραματικά (μακροπερίοδος υποτεταγμένος λόγος, χρήση μετοχών, αντιθέσεις), προκειμένου να αποδώσει τον ηρωισμό που ο Μαντίθεος επέδειξε προτείνοντας στον φύλαρχο τη μετάταξή του από το σώμα των ιππέων στους οπλίτες (βλ. εικόνες). Από την άλλη μεριά, το ύφος αυτό συγκαλύπτει το γεγονός ότι ο ηρωισμός του περιορίστηκε στην έκφραση των καλών του προθέσεων, αφού δεν χρειάστηκε το αθηναϊκό σώμα να συγκρουστεί με τους Σπαρτιάτες (13), όπως πληροφορούμαστε από τα Ελληνικά του Ξενοφώντα (3.5.16-25). Από τη συμμετοχή του στη μάχη της Νεμέας, η οποία κατέληξε με βαριά ήττα των Αθηναίων, επιλέγει να τονίσει τη στάση του μετά την ήττα και την πρόθεσή του να συνεχίσει τον αγώνα μαζί με τους άνδρες της φυλής του στη Βοιωτία, την ώρα που όλοι είχαν δειλιάσει. Οι προτροπές του όμως προς τον ταξίαρχο εκφράζουν μεν θάρρος και παρορμητισμό, δεν λαμβάνουν όμως υπόψη τη γενικότερη κατάσταση του στρατεύματος, δεν βασίζονται σε συγκεκριμένο στρατηγικό σχεδιασμό ούτε αποκαλύπτουν ιδιαίτερη αλληλεγγύη προς τους αποδεκατισμένους συστρατιώτες του.
Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε πως ο Μαντίθεος επιμένει στις πτυχές αυτές της ζωής του, επειδή θέλει να αντικρούσει φήμες για κακοδιαχείριση χρήματος, αλλαζονική συμπεριφορά και έκλυτο βίο που μάλλον κυκλοφορούσαν σε βάρος του, διατυπωμένες ενδεχομένως ασαφώς στο κατηγορητήριο αλλά πάντως γνωστές στους βουλευτές. Νομίζω πως κάπως έτσι θα πρέπει να εξηγήσουμε την επιμονή του σε θέματα που ούτως ή άλλως είχαν εξεταστεί κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας, προτού δηλαδή ο Μαντίθεος μπει στη διαδικασία να αντικρούσει την επιχειρηματολογία αυτών που εμπόδισαν την επικύρωση της εκλογής του στο βουλευτικό αξίωμα.
Ένας ακόμη παράγοντας που θα πρέπει να λάβουμε υπόψη για να εξηγήσουμε γιατί αφιερώνεται τόσος χρόνος στη λογοδοσία για τη δημόσια και ιδιωτική ζωή, είναι πιθανόν το γεγονός ότι ο ο Μαντίθεος (και ο λογογράφος του ο Λυσίας) μπορεί να μην γνώριζαν εκ των προτέρων το ακριβές περιεχόμενο της κατηγορίας που οι αντίπαλοι θα διατύπωναν. Ας μην ξεχνάμε ότι στον θεσμό της δοκιμασίας η κατηγορία διατυπωνόταν μετά την εξέταση των νέων βουλευτών από την απερχόμενη βουλή. Θα ήταν μάλλον δύσκολο ο υπό δοκιμασία βουλευτής να γνώριζε εκ τον προτέρων με ακρίβεια σε τι ακριβώς θα απολογούνταν, ώστε να ενημερώσει στον λογογράφο του και να έχει έναν λόγο γραμμένο με βάση τις ακριβείς κατηγορίες που θα του προσάπτονταν. Ίσως γι’ αυτό προσπαθεί ο Μαντίθεος να καλύψει ό,τι υποψιάζεται ή γνωρίζει πως ενοχλεί τους αντιπάλους του στη δημόσια και ιδιωτική ζωή του. Προχωρά μάλιστα και πέρα από αυτό: επιχειρεί ο ίδιος να θέσει κριτήρια στους βουλευτές για την έννοια του "κοσμίως και φιλοτίμως πολιτευομένου" (:σημασία έχει το έργο του για την πόλη και όχι η εξωτερική του εμφάνισή, τα μακριά δηλαδή μαλλιά του, τα οποία όμως παρέπεμπαν σε σπαρτιατικές συνήθειες τις οποίες μιμούνταν Αθηναίοι ιππείς, 18-19) και να τους υπενθυμίσει ότι ο δημόσιος λόγος και πράξη όχι μόνον συνιστούν για την οικογένεια του Μαντίθεου παράδοση αλλά αποτελούν και αξίωση των ίδιων των Αθηναίων, στην οποία ο ίδιος πρόθυμα ανταποκρίνεται, όπως θα πει στον επίλογό του (20-21).

Φώτης/Β' Λυκείου

H Βετούρια (Veturia) και ο Κοριολανός (Coriolanus)

2011-01-24T14:24:00.015+01:00

Σύμφωνα με τον μύθο, ο πατρίκιος Γναίος Μάρκιος (Gnaeus Marcius) πήρε την προσωνυμία Κοριολανός, επειδή στα 493 π।Χ। νίκησε τους Ουόλσκους (Volsci), λαό που κατοικούσε στα νότια του Λατίου, και κατέλαβε την πόλη Κορίολα. Ήταν αντιπαθής όμως και αλαζονικός και παρά την επιτυχία του στον πόλεμο, εξορίστηκε από τη Ρώμη. Κατέφυγε τότε στους εχθρούς της Ρώμης, τους Ουόλσκους, και σύντομα επιτέθηκε με τον στρατό τους εναντίον της πατρίδας του. Λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Ρώμη δεν δέχτηκε να ακούσει τους απεσταλμένους της πόλης και τους έδιωξε προσβλητικά. Τέλος, η μητέρα του, η Veturia (ή, κατά τον Πλούταρχο Βολουμνία)μαζί με τη γυναίκα του Βολουμνία ή Βεργιλία, τα παιδιά του και με άλλες γυναίκες, προσπάθησαν να τον μεταπείσουν. Η μητέρα του έκανε έκκληση στην αίσθηση του καθήκοντος που είχε ένας γιος προς τους γονείς του (pietas) και κατόρθωσε να τον πείσει να αποσύρει τον στρατό των Ουόλσκων. (fresco 1583, by F. Castello, Villa Romellini Rostan, Genoa-Pegli)
Ο Πλούταρχος στον Βίο του Κοριολανού, ο οποίος είναι παράλληλος με τον Βίο του Αλκιβιάδη αλλά έχει ομοιότητες και με αυτόν του Θεμιστοκλή, αναφέρει πως οι Ουόλσκοι τον σκότωσαν, όταν επέστρεψε, γιατί θεώρησαν πως τους εξαπάτησε. Άλλοι λένε πως έζησε κι άλλο και πως έγραψε κι ένα επίγραμμα για τη δύσκολη ζωή ενός γέροντα εξόριστου. Η Σύγκλητος στη Ρώμη τίμησε την εξαιρετική πράξη των γυναικών, που έσωσαν τη Ρώμη, χτίζοντας έναν ναό αφιερωμένο στην Fortuna Muliebris (Τύχη των γυναικών)στη via Latina, δρόμο που οδηγούσε προς την Καμπανία. Στον ναό αυτό γίνονταν δύο φορές τον χρόνο γιορτές τον Δεκέμβριο και τον Ιούλιο στις οποίες συμμετείχαν γυναίκες παντρεμένες μία μόνον φορά (univirae). Λένε πως στον ναό αυτό το άγαλμα μιλούσε και είχε επαινέσει τις γυναίκες που το αφιέρωσαν: Rite me matronae dedistis riteque dedicastis.
Την ιστορία αυτή την καταγράφουν ο Τίτος Λίβιος και ο Διονύσιος Αλικαρνασσέας. Ο Σαίξπηρ έγραψε επίσης τραγωδία βασισμένη στον μύθο αυτόν με τον τίτλο Κοριολανός. (G. Landi, 1756-1830)
Η αλήθεια όμως είναι πως ο Γναίος ήταν Λατίνος και ο στρατός του αποτελούνταν από Λατίνους, ενώ ο μύθος αναφέρεται στο ιστορικό γεγονός της Συνθήκης του Κάσσιου (Foedus Cassianum)μετά τη νίκη των Λατίνων στη λίμνη Regillus κοντά στην πόλη Gabii. H συνθήκη αυτή ανάμεσα στη Ρώμη και τους Λατίνους το 493 π।Χ. επέτρεψε αργότερα στους Ρωμαίους και στους κατοίκους του Λατίου να στραφούν με επιτυχία κατά των κοινών τους εχθρών.

Kenneth Branagh, Judi Dench, 1992

Μαργεντίνα, Β' Λυκείου

Ο γάμος στην αρχαία Αθήνα

2011-01-13T17:32:00.011+01:00

Στόχος του γάμου στην αρχαία Αθήνα ήταν η τεκνοποιία. Ο πατέρας αποφάσιζε τον γάμο των παιδιών του. Μερικές φορές το ζευγάρι δεν γνωρίζονταν ούτε συναντιούνταν ποτέ πριν τον γάμο. Οι άντρες παντρεύονταν σε ηλικία περίπου 20 χρόνων, ενώ τα κορίτσια σε ηλικία 14 ή 15. Τα κορίτσια δεν είχαν λόγο στην επιλογή συζύγου. Ούτε ήταν εύκολο να χωρίσουν με δική τους πρωτοβουλία, εκτός ίσως από τις περιπτώσεις άσκησης βίας σε βάρος τους. Αντίθετα, για τους άνδρες το διαζύγιο ήταν εύκολο και μάλιστα χωρίς να χρειάζεται να αιτιολογήσουν την απόφασή τους. Ο σύζυγος όμως σε περίπτωση διαζυγίου θα έπρεπε να επιστρέψει την προίκα της γυναίκας του στην οικογένειά της.
Ο αρραβώνας
Ο αρραβώνας αποτελούσε συμφωνία που σφραγιζόταν με χειραψία ανάμεσα στον πατέρα της νύφης και στον υποψήφιο γαμπρό χωρίς να είναι απαραίτητη η παρουσία της κοπέλας στη συμφωνία αυτή. Το κορίτσι θεωρούνταν παντρεμένο από την ημέρα του αρραβώνα αλλά οριζόταν η ημερομηνία κατά την οποία ο πατέρας της θα την παρέδιδε επίσημα στον γαμπρό.
Ο γάμος
Οι περισσότεροι γάμοι τελούταν, όταν είχε πανσέληνο. Ο πιο δημοφιλής μήνας, ήταν ο Γαμηλιών (Ιανουάριος), ο οποίος ήταν αφιερωμένος στην προστάτιδα του γάμου τη θεά Ήρα.
Οι τελετές του γάμου διαρκούσαν τρεις ημέρες. Την παραμονή (προαύλια) τελούνταν θυσίες στο Δία, στην Ήρα, στην Άρτεμη, στον Απόλλωνα και την Πειθώ, τους προστάτες της γάμου. Η νύφη συγκέντρωνε τα παιχνίδια της και τα παιδικά της ρούχα και τα πρόσφερε σε μια από της θεότητες αυτές.
Στη συνέχεια, η οικογένεια της νύφης πήγαινε με πομπή από πυρσούς στην κρήνη Καλλιρόη και έφερνε το νερό για το γαμήλιο λουτρό, λουτρό και ταυτόχρονα θρησκευτικός καθαρμός.
Την ημέρα του γάμου τα σπίτια και των δυο οικογενειών ήταν στολισμένα με κλαδιά δάφνης. Ο γαμπρός φορώντας ένα στεφάνι πήγαινε με την οικογένεια του στο σπίτι της νύφης το απόγευμα. Αφού γινόταν θυσία στους θεούς, παρακάθονταν σε γεύμα. Η νύφη ήταν μαζί με τις φίλες της. Φορούσε επίσημα ρούχα, καλυπτόταν με πέπλο και έφερε στεφάνι. Η ακόλουθός της (νυμφεύτρα) καθόταν δίπλα της. Το φαγητό ήταν καθορισμένο και περιελάμβανε γλυκίσματα από σουσάμι, σύμβολο γονιμότητας. Ένα αγόρι ευχόταν αφθονία αγαθών στο ζευγάρι.
Το βράδυ ο πατέρας της νύφης παρέδιδε την κοπέλα στον γαμπρό. Εκεί απομακρύνονταν το πέπλο και πιθανόν ο γαμπρός τότε να την έβλεπε πρώτη φορά.
Η νύφη και ο γαμπρός οδηγούνταν με μια ανοιχτή άμαξα που την οδηγούσε ένας φίλος του γαμπρού στο σπίτι του γαμπρού. Η νύφη κρατούσε ένα κόσκινο και μια σχάρα, σκεύη που συμβόλιζαν τα οικιακά της καθήκοντα. Την άμαξα ακολουθούσαν οι συγγενείς της κρατώντας πυρσούς και τραγουδώντας γαμήλια άσματα. Η μητέρα και ο πατέρας του γαμπρού πήγαιναν μπροστά και στην πόρτα υποδέχονταν το ζευγάρι. Την ώρα που κατέβαινε η νύφη από την άμαξα, την έραιναν με καρύδια και ξερά σύκα. Εκεί της πρόσφεραν ένα κομμάτι γαμήλιου γλυκίσματος από σουσάμι και ένα χουρμά ή κυδώνι.
Ο γαμπρός οδηγούσε τη νύφη στο γαμήλιο δωμάτιο. Ένας φίλος του γαμπρού στεκόταν φρουρός (θυρωρός), ενώ οι καλεσμένοι τραγουδούσαν το γαμήλιο άσμα θορυβώντας όσο περισσότερο μπορούσαν για να απομακρύνουν τα κακά πνεύματα. Τέτοια γαμήλια τραγούδια έγραψε και η Σαπφώ από τη Λέσβο τον 7ο – 6ο αι. π.Χ., ενώ σε ένα από αυτά αναφέρεται στον γάμο του Έκτορα και της Ανδρομάχης.
Την επόμενη μέρα (επαύλια) οι γονείς της νύφης, με τη συνοδεία αυλητών, έφερναν δώρα και πιθανόν παρουσίαζαν και την προίκα της κοπέλας.

Αφροδίτη/Α' Λυκείου
Ελένη/Α' Λυκείου

Η θέση της γυναίκας στην Αθήνα των κλασικών χρόνων

2011-01-13T16:19:00.006+01:00

Η ζωή της γυναίκας στην αρχαία Αθήνα ήταν, κατά κανόνα, περιορισμένη στο σπίτι, και μάλιστα σε συγκεκριμένο τμήμα του σπιτιού, τον γυναικωνίτη. Οι υποχρεώσεις της ήταν να μαγειρεύει, να φροντίζει το σπίτι και τους οικιακούς δούλους, να ανατρέφει τα παιδιά και να υφαίνει.
Δεν είχε ουσιαστική κοινωνική της ζωή στο πλευρό του άντρα της. Της επιτρεπόταν, όμως, να επισκέπτεται τις φίλες της στα σπίτια τους. Οι πιο αξιοσέβαστες γυναίκες έβγαιναν από το σπίτι μαζί με μια τουλάχιστον δούλα. Ένας ακόμα τόπος συνάντησης των γυναικών ήταν η κρήνη από όπου έπαιρναν νερό. Οι πλουσιότερες γυναίκες δεν πήγαιναν οι ίδιες για νερό αλλά έστελναν τις δούλες. Έτσι βλέπουμε πως οι φτωχότερες γυναίκες, από μία άποψη, είχαν μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων.
Κάποιες θρησκευτικές γιορτές ήταν αποκλειστικά για γυναίκες. Τα Θεσμοφόρια ήταν μια γιορτή στην οποία συμμετείχαν μόνο οι παντρεμένες. Γυναίκες, που ενδεχομένως ανήκαν στις κατώτερες τάξεις, μπορούσαν να παρακολουθήσουν θεατρικές παραστάσεις.
Μια σημαντική κοινωνική εκδήλωση στην αρχαία Αθήνα τον 5ο αι। π. Χ ήταν το συμπόσιο. Παρόλο που το συμπόσιο λάμβανε χώρα στο σπίτι, στον ανδρώνα, οι γυναίκες δεν συμμετείχαν σε αυτό. Σε κάποιες περιπτώσεις παρευρίσκονταν στα συμπόσια εταίρες,
αυλητρίδες και χορεύτριες.
Για τη γυναίκα και τη θέση της στην Αθήνα κατά την εποχή αυτή μαθαίνουμε από τον σωκρατικό διάλογο του Ξενοφώντα Οικονομικός, ενώ μια ενδιαφέρουσα διάσταση για τη ζωή της Αθηναίας μας δίνει και ο δικανικός λόγος του Λυσία Υπέρ του Ερατοσθένους φόνου, ο οποίος αφορά σε μια υπόθεση μοιχείας

Αφροδίτη/Α' Λυκείου
Ελένη/Α' Λυκείου

Catullus Elegy 5 English translation

2011-01-09T10:47:00.002+01:00

Let us live, my Lesbia, and love
And all the rumors of stern old men
Let us value at a mere penny.
Suns may set and raise again,
For us when the short light has once set,
Never - ending night remains to be sleep.
Give me a thousand kisses, then a hundred,
Then another thousand, then a second hundred,
Then yet another thousand, then a hundred.
Then, when we have made many thousands,
We will confuse our counting so that we may not know the number,
and no one malicious may become jealous
When he knows that kisses are so many.

Lyrica amorosa Roma

2011-01-07T15:36:00.005+01:00

CATULLE ELEGIES 5

Vivamus, mea Lesbia, atque amemus,
Vivons, ma chère Lesbie, et aussi aimons,
rumoresque senum severiorum
et aux rumeurs des vieillards trop sévères
omnes unius aestimemus assis.
donnons la valeur d'un sou.
Soles occidere et redire possunt;
Les soleils peuvent mourir et renaître;
nobis cum semel occidit brevis lux,
pour nous, une fois que la brève lumière est éteinte
nox est perpetua una dormienda.
c'est une nuit éternelle qu'il faut dormir.
Da mi basia mille, deinde centum,
Donne-moi mille baisers, puis cent,
dein mille altera, dein secunda centum,
encore mille autres, puis une seconde centaine,
deinde usque altera mille, dein centum.
puis d'autres jusqu'à mille, puis cent.
Dein, cum milia multa fecerimus,
Ensuite quand nous en aurons donné de nombreux milliers
conturbabimus illa, ne sciamus,
nous brouillerons leur compte, pour ne plus le savoir,
aut ne quis malus invidere possit,
ou bien pour éviter qu'un esprit malin ne nous jalouse
cum tantum sciat esse basiorum.
de savoir qu'il y a tant de baisers.

ancient Greek sculpture in the classical period

2011-01-07T12:00:00.002+01:00

γλυπτικη κλασικηs εποχηs

View more presentations from calamocurrente21.

More on Greek art in our eTwinning project: Greek Art in European National Museums.

2010-12-26T22:23:00.002+01:00

Orfeo y Eurídice

2010-12-20T10:13:00.000+01:00